تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ٥٠٧ - قسمتى از سخنان آن حضرت كه بعضى از شيعيان آن را«درفشانى» ناميده

(١) ١٣. با احمق مشورت نكن، از دروغگو كمك نخواه، به دوستى سلاطين اعتماد نكن، چه دروغگو دور را نزديك نمايد و نزديك را دور، احمق (ممكن است) خود را براى تو به رنج افكند اما مراد ترا به كف نيارد، سلاطين همان هنگام كه به آنها كمال اعتماد و اطمينان را دارى رهايت كنند، و در منتهاى رابطه و پيوند، از تو ببرند.

(٢) ١٤. چهار چيز از چهار چيز سير نشود: زمين از باران، چشم از نگاه، زن از مرد، و عالم از علم.

(٣) ١٥. چهار چيز باعث پيرى زودرس است: خوردن گوشت خوك، نشستن بر نم، بالا رفتن از پله، و آميزش با پيره زن.

(٤) ١٦. زنها سه گونه‌اند: سود خالص، سود و زيان، و زيان خالص. سود خالص دوشيزه است. سود و زيان بيوه (ى بى‌بچه) است: و زيان محض بيوه بچه‌دار است.

(٥) ١٧. سه خوى مايه آقائى است: فرو خوردن خشم، گذشت از بدرفتار، و پيوند (با مردم) به جان و مال.

(٦) ١٨. سه چيز، از سه چيز چاره ندارد: اسب راهوار از سر غلطيدن، شمشير از كندى، بردبار از لغزش.

(٧) ١٩. «بلاغت» (شيوائى سخن) به سه چيز است: نزديك شدن به معناى مراد، اجتناب از زوائد (اختصار) و اداى مطالب بسيار با الفاظ كوتاه.

(٨) ٢٠. نجات در سه چيز است: زبانت را نگه دارى، خانه‌ات گنجايشت را داشته باشد (بتوانى در خانه بمانى و از شر معاشران ناجنس در امان باشى) و از گناهت پشيمان شوى.

(٩) ٢١. جهالت در سه چيز است: عوض كردن برادران، كناره‌گيرى (از دوستان) بدون ذكر سبب، كاوش در مطالب بى‌ثمر.

(١٠) ٢٢. سه حالت در هر كه باشد به زيان است: مكر، پيمان شكنى و ستم. چنان كه در قرآن فرموده: «مگر بد، جز دامن اهلش را نگيرد» (فاطر: ٤٣)، «بنگر سرانجام مكرشان چه شد؟

ما آنها و بستگانشان، همه را هلاك ساختيم.» (نمل: ٥١). «هر كه پيمان را شكند، به زيان خود شكسته.» (فتح: ١٠). «مردم ستم شما براى منافع دنيا، به زيان خودتان است.» (يونس: ٢٣).