(٢) پنج حكمت است كه اگر در طلبش مسافتها پيمائيد و مركبها را نزار كنيد نظيرش نيابيد. ١- هيچ بنده جز از گناهش نترسد ٢- جز به پروردگارش اميد نبندد ٣- اگر پرسند و نداند، از آموختن شرم نكند (و علم آموختن را ننگ نداند) ٤- صبر براى ايمان همانند سر است براى پيكر ٥- آنكه صبر ندارد، ايمان ندارد (جمله پنجم نتيجه و دنباله چهارم است و گويا سقطى در حديث باشد، در نهج البلاغه همين مضمون از على ٧ نقل شده و سوم و چهارمش چنين است: هيچ كس چون پرسند و نداند از گفتن «نمى‌دانم» شرم نكند، هر كه چيزى را نمى‌داند از آموختن خجالت نكشد).

(٣) خداوند فرمايد: «اى انسان، به آنچه داده‌ام راضى باش تا زاهدترين مردم باشى، آنچه را واجب كرده‌ام انجام ده تا عابدترين مردم باشى، از آنچه حرام كرده‌ام كناره‌گير تا پرهيزگارترين مردم باشى».

(٤) بسا كسان كه به تعريف اين و آن فريب خورده (و خود را گم كرده‌اند)، چه مردمان كه از پرده‌پوشى خدا مغرور گشته‌اند، و چه اشخاصى كه احسان (خدا) سرگرمشان كرده و سرانجام غافلگير شده‌اند.

(٥) اى واى بر آن كه يكانش بر دهگانش بچربد، يعنى گناهانش كه هر كدام يكى محسوب شود از نيكيهايش كه هر يك ده تا بحساب آيد افزون باشد.

(٦) دنيا پشت به ما مى‌رود، و آخرت روى‌كنان مى‌آيد، و هر يك فرزندانى دارد (كه بدنبالش روانند) شما فرزند آخرت باشيد نه دنيا، از آنها باشيد كه دل از دنيا كنده و به آخرت بسته‌اند، كه زاهدان زمين را فرش خود ساخته‌اند، خاك را بستر، كلوخ را بالش، و آب را عطر، معاش خود را از دنيا قيچى كنند. بدانيد هر كه شور بهشت دارد به نيكيها شتابد و از لذتها كناره گيرد، هر كه از آتش هراسد توبه‌كنان به درگاه خدا رو آورد، و از حرام باز گردد، هر كه به دنيا دل نبندد مصيبتهاى اين جهان برايش آسان گردد و ناخوشايندش نباشد، خداى عز و جل را بندگانى است كه دلهاشان به آخرت و ثواب آنجا پيوسته، چنانند كه گوئى بهشتيان را در بهشت، جاويدان و متنعم بينند و دوزخيان را در آتش معذب نگرند، مردم از شرشان در امانند، چه قلبشان از مردم فارغ و به خدا مشغول است، ديده از حرام پوشيده‌اند، خواسته‌هائى سبك دارند، از معاش به قوت خدا داده ساخته‌اند، دورانى كوتاه صبر كنند تا مگر از حسرت دراز قيامت برهند.