تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٧٣ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

دچار گناه نشود هر چند شيطان بكوشد. (١) از فراوانى وام به خداى عز و جل پناه بريد. (٢) اهل بيت پيغمبر صلى اللَّه عليه همانند كشتى نوحند هر كه از آنها تخلف كند هلاك شود. (٣) بالا زدن جامه طهارت حال نماز است (چون جامه از آلودگى محفوظ مى‌ماند و قهرا شرط نماز كه طهارت لباس است حاصل مى‌شود) خداوند فرموده: «و لباسهايت را پاك كن، يعنى بالا بزن تا پاك بماند.» (مدثر: ٤). (٤) ليسيدن عسل شفاست، خداوند فرموده: «از شكم آنها (زنبوران) نوشابه‌اى رنگارنگ برون آيد كه براى مردم شفاست.» (نحل: ٦٩). (٥) غذا را با نمك شروع و با نمك ختم كنيد، اگر مردم از منافع نمك خبر داشتند آن را بر پادزهر ترجيح مى‌دادند. هر كه غذا را با نمك آغاز كند خداوند هفتاد درد را كه جز او كسى نمى‌داند از جانش دور كند. (٦) ماهى سه روز روزه بگيريد كه معادل روزه يك عمر است. ما پنجشنبه اول و پنجشنبه آخر و چهارشنبه وسط ماه را روزه مى‌گيريم چون خدا جهنم را چهارشنبه آفريده پس از شر آن به خدا پناه بريد. كسى كه حاجتى دارد صبح زود پنجشنبه به دنبالش رود كه پيغمبر ٦ دعا كرده خدايا صبح پنجشنبه را براى امت من مبارك فرما و چون از خانه بيرون رود اين آيات را بخواند: إِنَّ فِي خَلْقِ السَّماواتِ وَ الْأَرْضِ وَ اخْتِلافِ اللَّيْلِ وَ النَّهارِ ... إِنَّكَ لا تُخْلِفُ الْمِيعادَ. (آل عمران: ١٩٤- ١٩٠). و نيز آية الكرسى و انا انزلناه و حمد را بخواند كه موجب برآمدن حاجتهاى دنيا و آخرت است. لباس خشن بپوشيد، هر كه لباسش نازك است دينش نازك است‌[١]. هنگام نماز لباس بدن‌نما نپوشيد. (٧) به درگاه خدا توبه كنيد و در (عرصه) محبت او درآئيد كه خدا توبه‌كاران و پاكيزگان را دوست دارد و مؤمن (به خدا) باز مى‌گردد و بسيار توبه مى‌كند. (٨) چون مؤمن به برادرش گويد: «اف» (كلمه‌اى كه به هنگام نفرت و كراهت بكار برند) رابطه برادرى آنها قطع شود، و چون به وى گويد: تو كافرى يكى از آنها كافر شده (اگر راست گويد شنونده و گر نه گوينده، البته به كفر باطن نه ظاهر). سزاوار نيست مؤمن برادرش را متهم كند، اگر به او تهمت زند ايمانش مانند نمك آب شود. (٩) در توبه به روى هر كه بخواهد باز است، بسوى خدا باز گرديد، توبه نصوح كنيد (كه ديگر به گناه باز نگرديد) شايد پروردگار كردارهاى بدتان را بپوشاند. به عهد و پيمان وفادار باشيد كه هيچ نعمتى از قومى زوال نيابد مگر بر اثر گناهانى كه مرتكب شده‌اند، خداوند در حق بندگان ستمكار نيست، اگر زودتر دست به دعا بردارند نعمت از كفشان نرود، و اگر پس از نزول بلا يا زوال نعمت مخلصانه به خدا پناه برند و سستى و اسراف نكنند، خداوند همه مفاسدشان را اصلاح كند و هر نعمتى كه گرفته باز گرداند. (١٠) چون مسلمان به تنگناى افتد نبايد از خدا شكوه كند، بلكه به خدا (از گرفتارى) شكايت كند كه كليد همه كارها و تدبير امور در آسمانها و زمين و آنچه در آنهاست به دست اوست،

[١] لباس نرم از تن‌پرورى و آسايش‌طلبى است و اين رويه با استقامت در برابر سختيها ناسازگار است و دين هم بدون صبر و استقامت مفهوم صحيحى ندارد.