(١) در سال ٢٦٠ به شيعيانش فرمود: تاكنون كه ما در ميان شما بوديم دستور مى‌داديم انگشترى را به دست راست كنيد، و اينك كه غيبت ما فرا رسيده مى‌گوئيم به دست چپ كنيد، تا وقتى كه امر ما و شما ظاهر شود (و دولت حق سر كار آيد) كه اين بهترين دليل بر ولايت شما نسبت به ما اهل بيت است و در حضور آن جناب شيعيان انگشترها را از دست راست بيرون كشيده به دست چپ كردند، و حضرت فرمود: مطلب را به همه شيعيان ابلاغ كنيد.

(٢) ناراحت‌ترين مردم، كينه‌توز است.

(٣) پارساترين مردم كسى است كه در موارد شبهه توقف كند (و آنجا كه حق روشن نيست دست به اقدام نزند) عابدترين مردم كسى است كه ترك واجب نكند، زاهدترين مردم كسى است كه از حرام بگذرد، كوشاترين مردم كسى است كه گناه را وانهد.

(٤) شما عمرهائى كاهش‌پذير، و دورانى محدود را مى‌گذرانيد، و مرگ ناگهان فرا مى‌رسد هر كه خير كارد، خوشى درود. هر كه شر كارد، پشيمانى درود. هر كسى آن درود عاقبت كار كه كشت، نه كند رو از نصيب خود بماند، نه حريص بيش از نصيب برد، هر كه خيرى يابد خدايش داده، و هر كه از شرى محفوظ ماند خدايش نگه داشته.

(٥) مؤمن براى مؤمن بركت است، و براى كافر حجت.

(٦) قلب احمق در دهان است، و دهان حكيم در قلب (٧) مبادا روزى قسمت شده ترا از انجام وظائف و فرائض باز دارد.

(٨) آن كه در وضو از حد شرعى بگذرد (مثلا جاى مسح را بشويد) چون كسى است كه وضو را بشكند، (از كتاب «فقيه» «كناقصه» بصاد نقل شده يعنى تجاوزكننده چون كم‌كننده است و پا را چه بشويد، چه اصلا رها كند فرقى ندارد).

(٩) هيچ عزيز حق را وانگذاشت جز اينكه ذليل شد، و هيچ ذليل حق را نگرفت جز اينكه عزت يافت.

(١٠) دوست مرد نادان در رنج است.

(١١) دو خصلت است بالا دست ندارد: ايمان به خدا، و نفع رساندن به برادران.

جرات (و پرروئى) فرزند با پدر در كودكى، موجب نافرمانى و آزار وى در بزرگى است.

(١٢) اظهار مسرت در حضور غمگين از ادب به دور است.

(١٣) بهتر از زندگى چيزى است كه چون از دست دهى دشمن زندگى شوى، و بدتر از مرگ چيزى است كه چون فرا رسد تمناى مرگ كنى.