و نماز مى‌گزارند و در ركوع زكات مى‌دهند، و هر كه «ولايت» خدا و رسول و مؤمنان را بپذيرد (پيروز شود) كه حزب خدا پيروز است.» (مائد: ٥٦- ٥٥). روايات اهل سنت همه گواه است كه اين آيه در شأن امير المؤمنين ٧ است كه در ركوع انگشترش را تصدق داد، و خداوند با فرستادن اين آيه از او تشكر كرد، پيغمبر هم مى‌بينيم (در تأييد آيه) فرموده هر كه من «مولى» (و صاحب اختيار اويم على مولاى اوست)، و به على ٧ فرموده: تو نسبت به من چون هارونى نسبت به موسى جز اينكه پس از من پيامبرى نيست. و فرموده:

على وام مرا مى‌پردازد، وعده‌هايم را وفا مى‌كند، و پس از من جانشين من بر شماست.

(١) حديث اول كه منشأ و مبدأ اخبار ديگر است مورد اتفاق است و كسى در آن اختلاف نكرده، موافق قرآن نيز هست، و چون مورد تصديق قرآن و روايات ديگر است ناچار امت بايد بدان اقرار كند، چه از قرآن شاهد گويا دارد، قرآن با آنها موافق است و آنها با قرآن، علاوه كه مضمون آنها را پس از پيغمبر گروهى موثق و شناخته شده از راستگويان (ائمه) بيان كرده‌اند، پيروى از اين روايات بر هر مرد و زن مؤمن حتم و واجب است و جز دشمن معاند كسى از آنها نگذرد، كه گفتار آل پيغمبر به گفتار خدا پيوسته است چنان كه (در نظير اين) قرآن فرموده: «آنان كه خدا و رسولش را بيازارند در دنيا و آخرت، خدا لعنتشان كند و عذابى ذلت‌بار بر آنها آماده كرده.» (احزاب: ٥٧)، (كه اذيت پيغمبر را اذيت خدا شمرده و آزار آل پيغمبر هم آزار پيغمبر است). و نظير اين آيه را در سخنان پيغمبر ٦ مى‌بينيم كه فرموده: هر كه على را بيازارد مرا آزرده، و هر كه مرا بيازارد خدا را آزرده، و هر كه خدا را بيازارد بزودى به انتقام خدا دچار شود، و در حديث ديگر است كه: هر كه على را دوست دارد مرا دوست داشته، هر كه مرا دوست دارد خدا را دوست داشته، و در باره قبيله «بنى وليعه» فرمود: مردى را چون خودم (براى سركوبى) بسوى آنها مى‌فرستم كه خدا و رسول را دوست دارد، و خدا و رسول هم او را دوست دارند.

على! برخيز و به جانب آنها روان شو. و در جنگ خيبر فرمود: فردا مردى را به ميدان آنها مى‌فرستم كه خدا و رسول را دوست دارد و خدا و رسول هم او را دوست دارند، مردى كه پياپى حمله كند و هيچ گاه نگريزد، و تا خدا (اين قلعه‌ها را) بدستش نگشايد باز نگردد، پيغمبر ٦ پيش از اعزام او مژده فتح داد، اصحاب همه گردن كشيدند (كه اين نشان به سينه كه آويخته مى‌شود) و چون فردا شد، على ٧ را پيش خواند و به جبهه يهود فرستاد، و او را به اين فضيلت مفتخر ساخت و كرار غير فرارش ناميد، و خداوند او را دوستدار خدا و پيغمبر خواند، و خبر داد كه خدا و پيغمبر او را دوست دارند.