(٢) بر اثر گزارشهاى بى‌اساس كه به هارون رسيده بود، حضرت موسى بن جعفر ٧ را دستگير كرد، و چون امام را به مجلس او بردند، طومار مفصلى ارائه داد كه شيعيان آن جناب را به عمليات ناروائى متهم كرده بود، حضرت آن را مطالعه كرد و فرمود: اى امير مؤمنان‌[١] ما خاندانى هستيم كه پيوسته مورد تهمت و افترا بوده‌ايم و پروردگار ما آمرزنده و پرده‌پوش است، نخواسته اسرار بندگان را فاش سازد جز وقت حساب، روزى كه مال و اولاد سود نبخشد مگر كسى كه با قلبى سالم به پيشگاه خدا آيد.

(٣) سپس فرمود: پدرم از پدرش، از على ٧، از پيغمبر ٦ نقل كرده كه: چون «رحم» با «رحم» تماس پيدا كند (يعنى بدن خويشاوندان بيكديگر رسد) نخست به جنب و جوش آيد، سپس آرام گيرد. چنانچه «امير المؤمنين» صلاح بداند با من تماس پيدا كند و مصافحه نمايد، هارون از تخت به زير آمده دست راست به جانب امام ٧ دراز كرد و دست راست آن جناب را گرفت، آنگاه او را به سينه چسبانيد و در آغوش گرفت، و طرف راست خود نشاند، و گفت: شهادت مى‌دهم شما راستگوئيد، پدرتان راستگو است جدتان راستگو و پيغمبر ٦ راستگو است، آنگاه كه وارد شديد به جهت گزارش‌هائى كه رسيده بود من بالاترين غيظ و غضب را نسبت به شما داشتم اما با شنيدن آن بيانات و دست دادن همه از دلم رفت، و خشم به رضايت تبديل شد، سپس مدتى سكوت كرد و گفت: مى‌خواهم در باره عباس و على سؤالى بكنم. با اينكه عباس عموى پيغمبر ٦ و برادر پدرش بود، چرا على ٧ كه برادرزاده‌اش بود بر او در ارث پيغمبر تقدم يافت؟[٢] فرمود: مرا از جواب معاف دار. گفت: معافت ندارم پاسخ بگو. فرمود: پس امانم بده. گفت در امانى.

فرمود: پيغمبر ٦ آنها را كه توانائى مهاجرت (از مكه به مدينه) داشته و هجرت نكردند از ارث محروم كرد، پدر تو عباس ايمان آورد ولى هجرت نكرد، على ٧ ايمان آورد و مهاجرت كرد ...

[١] ذكر اين نكته ضرور مى‌نمايد كه تعبير به« امير المؤمنين» در باره هارون جلاد و امثال او از مثل موسى بن جعفر٧ بسيار مشكل و باور ناكردنى است. چه اين لقب خاص مولاى متقيان است و چيزى نيست كه امام٧ به ديگرى اهدا كند و همچون همگان با اين حاتم‌بخشيها و تلاعب با القاب رضايت خاطر خليفه را فراهم سازد و مناصبى را كه از جانب خدا براى رهبران بشر و جانشينان پيغمبر تعيين شده مال المصالحه قرار دهد، و به ديگرى تعارف كند، و ديگر اينكه لازمه اين تعبير شناسائى اين مقام است و اعتراف به اين سمت و اگر امام هفتم٧ حاضر بود تا اين حد مسالمت كند و امتياز دهد نه به زندان مى‌رفت، نه شهيد مى‌شد، نه آن همه محروميت مى‌كشيد كه در رديف تهى‌دست‌ترين فقراى مدينه زندگى كند، پسرانش متوارى شوند و دخترانش در خانه لباس شايسته‌اى براى بيرون آمدن نداشته باشند، و آنجا كه عطايا و جوائز« امير المؤمنين» بخش مى‌شد لا اقل سهمى مساوى به او هم مى‌رسيد، و با اين مقدمه تنها توجيهى كه براى اين گونه تعبيرها در احاديث بنظر مى‌رسد همان است كه محقق عاليقدر اسد حيدر در اثر بسيار ارزنده خود الامام الصادق ٥: ٤٧ مى‌گويد كه اينها تعبير و لهجه راويان است، كه در اين موارد راوى معمولا آنچه را در تعارفات على الرسم رد و بدل مى‌شود ذكر مى‌كند، و آنها كه فقه و حديث دارند و با اختلاف تعبيرهاى متعدد در يك حديث و اختلاف نقلهاى اساسى و اصولى تا چه رسد جزئى و فرعى در روايات آشنا هستند، زود مى‌توانند اين توجيه را تصديق كنند كه راويان تقيد به عين الفاظ كمتر داشته‌اند و همچنين دقت در خصوصيات عبارات زياد نمى‌كرده‌اند، و خدا داناتر است.

[٢] مرحوم شيخ طوسى در كتاب خلاف جزء ٣ صفحه ٢٥٧ مسأله ١١ مى‌فرمايد: آنجا كه وارث عموى پدرى و پسر عموى پدر و مادرى باشد ارث را پسر عمو مى‌برد و فقهاى سنت همه با اين فتوا مخالفت كرده‌اند، دليل ما اجماع شيعه است كه هيچ اختلافى در اين حكم ندارند و گويند اگر با وجود دختر جايز بود كه( ما زاد بر سهم معين را) عموى پدرى يا پسر عموى پدر و مادرى ببرد، امير المؤمنين٧ اولى بود به ارث پيغمبر٦ از عباس زيرا قول به« عصبه»( باز گرداندن ما زاد سهام به خويشان پدرى) در نظر شيعه باطل است و خلاصه اينكه سؤال هارون مبنى بر فقه اهل سنت است كه در مسأله مورد بحث قائلند نصف ارث پيغمبر به حضرت زهرا مى‌رسد و نيمه ديگر به خويشان پدرى و عباس كه عمو بوده و از على٧ كه پسر عمو بوده مقدم است، جواب امام٧ نيز مبنى بر همان فقه است و شيخ طوسى از اين راه جواب داده كه پسر عموى پدر و مادرى از عموى پدرى مقدم است.