(١) ١٦٤. «سفيان ثورى» گويد خدمت آن جناب رسيده عرض كردم: يا ابن رسول اللَّه حال شما چطور است؟ فرمود: اندوهناك و دل مشغولم. گفتم: چه شما را غمگين و دل مشغول ساخته؟ فرمود: ثورى! هر كه دين صاف و خالص خدا در قلبش جاى گيرد از چيزهاى ديگر بازش دارد، ثورى، دنيا چيست؟ و چه مى‌تواند باشد؟ دنيا جز لقمه‌اى است كه بخورى، يا جامه‌اى كه بپوشى، يا مركبى كه سوار شوى. مؤمنان به دنيا دل نبندند، و از فرا رسيدن آخرت ايمن نباشند، دنيا سراى زوال است و آخرت آرامگاه. اهل دنيا اهل غفلتند، پرهيزگاران از همه جهانيان كم‌خرجتر و پرنفع‌ترند، اگر فراموش كنى بيادت آرند اگر به يادت آرند اعلامت كنند، دنيا را منزلى گير كه در آن بار افكنده‌اى، و بايد رخت بربندى، يا مالى كه در خواب بدست آرى و چون بيدار شوى چيزى در كفت نباشد، بسا كسان كه به چيزى عاشق بودند و چون رسيدند مايه بدبختى شد، و بسا مردم كه بدنبال چيزى نرفتند و چون به دستشان آمد مايه سعادتشان شد.

(٢) ١٦٥. پرسيدند: دليل بر خداى يگانه چيست؟ فرمود: احتياج خلق.

(٣) ١٦٦. تا بلا را نعمت نشماريد و رفاه را مصيبت، مؤمن نباشيد.

(٤) ١٦٧. دارائى چهار هزار درهم است، دوازده هزار درهم «گنج» است (و ثروت- اندوزى كه در اسلام نكوهيده است) بيست هزار درهم از راه حلال گرد نيايد، صاحب سى هزار درهم هلاك است و ثروت هيچ يك از شيعيان ما به صد هزار درهم نرسد[١].

(٥) ١٦٨. نشان صحت يقين مرد مسلمان اين است كه مردم را با غضب خدا خشنود نسازد، و آنان را بر روزى خدا شكر نگويد، و بر آنچه از او دريغ كرده ملامت نكند، كه رزق خدا را حرص آزمندان به پيش نراند، و بى‌ميلى ناراضيان باز نگرداند، و اگر كسى از روزى خود همچون مرگ بگريزد، رزقش پيش از مرگ برسد چنان كه مرگش مى‌رسد.

(٦) ١٦٩. برخى از شيعيان ما (چنان آرام و وزينند كه) صدايشان از گوششان نگذرد، علنا ما را نستايند، با دشمنان ما طرح دوستى نريزند، با دوستانمان دشمنى نكنند، و با عيبجويان ما ننشينند.

«مهزم» عرض كرد: با اين شيعه‌نماها چه بايد كرد؟ فرمود: امتحان، تميز (و جدا شدن نيك و بد

[١] اين حديث ظاهرا مربوط به سرمايه‌هاى راكد باشد و قهرا در مقايسه با پول امروز قدرت خريد را هم بايد در نظر گرفت.