«سفيان ثورى»[١] خدمت امام صادق ٧ رسيده، ديد حضرت لباسهاى سفيدى چون پوست (داخلى) تخم‌مرغ پوشيده، گفت: اينها لباس شما نيست، فرمود: آنچه را مى‌گويم بشنو و بخاطر سپار كه اگر وقت مرگ بر سنت پيغمبر، و بر حق باشى، و با بدعت نميرى، براى دنيا و آخرتت خير است، پيغمبر در دورانى مى‌زيست كه آب و علفى نبود و مردم همه با غذاهاى خشن و ناگوار بسر مى‌بردند (و ناچار پيغمبر بايد چنان زندگى مى‌كرد كه مردم ديگر) اما وقتى كه دنيا روى آورد (و سطح زندگى بالا آمد): سزاوارترين مردم به آن نكوكارانند، نه تبهكاران، مؤمنانند نه منافقان، و مسلمانانند نه كافران. ثورى، چه اعتراضى دارى؟ به خدا با اين وضع كه مى‌بينى از آن زمان كه نيك و بد را شناخته‌ام هيچ صبح و شامى نگذشته كه حقى از خدا در مالم باشد، و دستور داده باشد بجائى صرف كنم جز اينكه در جاى خود مصرف كرده‌ام.

(٢) (سفيان به همين اندازه قانع شد و رفت اما) روز ديگر گروهى از زهد فروشان كه مردم را دعوت مى‌كردند تا به شيوه آنان سخت بگذرانند، بر آن جناب وارد شده گفتند:

رفيق ما از بحث با شما درمانده و مستحضر حجت و دليل خود نبوده. فرمود: اينك شما هر چه دليل داريد بياريد. گفتند: ادله ما همه از كتاب خداست. فرمود: بيان كنيد كه قرآن از هر چيز به پيروى و عمل شايسته‌تر است. گفتند: خداى تبارك و تعالى در وصف گروهى از اصحاب پيغمبر ٦ فرمايد: «با اينكه خود محتاجند ديگران را مقدم دارند، و آنها كه بخل خويش نگه دارند به حقيقت رستگارند.» (حشر: ٩) «خداوند عمل آنان را ستوده (پس بايد چنين بود) و جاى ديگر فرمايد «غذا را با اينكه خود دوست دارند، به مسكين و يتيم و اسير مى‌خورانند.» (انسان: ٨) به همين دو آيه اكتفا مى‌كنيم يكى از آنها (جسورانه) گفت:

شما خود از غذاهاى لذيذ چشم نمى‌پوشيد و به مردم دستور مى‌دهيد دست از اموالشان بكشند تا شما از آنها استفاده كنيد. فرمود: سخنان بيهوده را واگذاريد و بگوئيد ببينم شما از ناسخ و منسوخ، محكم و متشابه قرآن كه در اين وادى هر كه گمراه شد، به ضلالت افتاد و هر كه هلاك شد دچار مهلكه گشت، خبر داريد يا نه؟ گفتند: قسمتى را مى‌دانيم، نه همه را. فرمود: عيب كار و اشتباه شما همين جاست و در احاديث پيغمبر ٦ نيز

[١] مردى زاهد مسلك و زهد نشناخته، مردى كه چون بسيارى از همرديفانش مى‌خواست بى‌مايه عالم باشد، و بى‌فقه زاهد، گاهى بوجود امام صادق ٧ افتخار، و از محضرش كسب فيض مى‌كرد، و گاهى بر او اعتراض مى‌نمود و در مقابلش مكتب بوجود مى‌آورد.