(٢) اما بعد، از پروردگارتان «عافيت» خواهيد، آرامش، وقار طمأنينه و حيا را از دست ندهيد، از آنچه شايستگانتان دورى جستند كناره گيريد، با اهل باطل روشى نيكو پيش گيريد، بدرفتاريها را تحمل كنيد، از كشمكشهاى طولانى بپرهيزيد، چون با مردم همنشينى و معاشرت و يا (احيانا) در گفتار منازعه كنيد به آيين تقيه رفتار كنيد، چه شما از نشست و برخاست، معاشرت و درگيرى با آنها به روش مخفى‌كارى كه خدا دستور داده ناگزيريد، و چون بدين وضع با آنها روبرو شويد بناچار شما را خواهند آزرد و در چهره‌تان آثار انكار مى‌بينند، و اگر حمايت خداوندى نبود به شما حمله ميكردند و آن دشمنيها و كينه‌ها كه در سينه دارند از آنچه آشكار مى‌كنند افزونتر است، انجمنهاى شما و آنها يكى است.

اگر خداوند بنده‌اى را در اصل خلقت مؤمن آفريند، نميرد تا شر را در نظرش ناپسند كند، و از او دورش سازد، و هر كه را از بد متنفر و دور گرداند از كبر و بزرگى نگه دارد، تا نرمخوى و خوش اخلاق و گشاده‌روى گردد، وقار و آرامش و افتادگى اسلام در او پديد آيد، از حرامهاى خدا بپرهيزد و از غضبش كناره گيرد، و خدا دوستى و خوشرفتارى با خلق، و ترك جدائى از مردم و دشمنى با آنها را نصيبش فرمايد، چنان كه ديگر بكلى از خصومت و اهلش كناره گيرد. و اگر بنده‌اى در اصل خلقت كافر باشد نميرد تا وقتى كه شر را دوست دارد و بدان نزديك شود، آنگاه به تكبر و بزرگى مبتلا گردد، سنگدل، بد اخلاق، ترشرو، بدزبان و بى‌حيا شود، خداوند پرده او را بدرد، مرتكب حرامها شود و هيچ گاه دست از حرام نكشد، گنهكار گردد، و طاعت و اهل طاعت را دشمن دارد، چقدر حال مؤمن و كافر از هم دور است؟ از خدا عافيت طلبيد، و لا حول و لا قوة الا باللَّه.

(٣) زياد دعا كنيد، خدا آن بنده كه او را بخواند دوست دارد، به بندگان مؤمن وعده اجابت داده، در قيامت دعاى آنان را عملى قرار دهد كه نعمتشان را بيفزايد. تا توانيد در هر ساعت شب و روز بسيار ياد خدا كنيد، كه خدا دستور داده زياد به يادش باشيد، و مؤمنى را كه يادش كند فراموش نفرمايد، هيچ بنده‌