پس عيش‌گذران را عيش مشمار كه از آن جز لذتى كه ترا به مرگ رساند، و به اجل نزديك سازد، نصيبى ندارى، عن قريب است كه محبوبى از دست رفته، و پيكرى بى‌جان باشى، پس به فكر خود باش و همه چيز را واگذار، و از خدا كمك خواه تا ياريت كند.

(١) ٦٠. هر كه همان (احسان) كند كه به او كرده‌اند، تلافى كرده، هر كه بيفزايد، سپاس گزارده، هر كه سپاس گزارد، كرم كرده، آن كه بداند هر چه كند، به خود كند، انتظار تشكر و توقع فزونى محبت از مردم ندارد. از ديگران چشم نداشته باش كه در برابر احسانى كه به خود كرده‌اى، و با آن آبروى خود را نگه داشته‌اى، ستايشت كنند، و بدان كه طالب حاجت (كه به تو رو آورده) با درخواست از تو آبروى خود را حفظ نكرده، تو با بر آوردن حاجتش بزرگوارى خود را نگه دار.

(٢) ٦١. خدا بنده مؤمنش را با بلا نوازش مى‌كند، چنان كه غايب، كسانش را با هديه.

و او را از دنيا پرهيز مى‌دهد چنان كه طبيب مريض را.

(٣) ٦٢. خدا دنيا را به دوست و دشمن هر دو مى‌دهد، اما دين را جز به دوست نمى‌دهد.

(٤) ٦٣. شيعه على ٧ كسى است كه در راه ولايت، از بذل مال دريغ نكند، به محبت ما با برادرانش دوستى كند، براى زنده كردن امر ما (اصول تشيع) به ديدار آنها رود، شيعيان ما هنگام خشم ستم نكنند، و هنگام خشنودى تند روى ننمايند، براى همسايگان بركند و با معاشران در صلح و صفا.

(٥) ٦٤. تنبلى بدين و دنيا زيان رساند.

(٦) ٦٥. اگر مردم بدانند درخواست چه خاصيت دارد، هيچ كس از ديگرى درخواست نكند، و اگر بدانند رد خواهش چه زيان دارد، هيچ كس خواهنده‌اى را رد نكند.

(٧) ٦٦. خدا را بندگانى است مبارك، سهلگير، و بخشنده، خود آسوده زندگى كنند و ديگران هم در پناهشان بياسايند، و براى بندگان او چون بارانند، چنان كه بندگانى دارد لعنتى، سختگير و بيخير، نه خود آسايشى دارند و نه ديگران در پرتو آنها آسوده‌اند كه در ميان بندگان خدا حكم ملخ را دارند، بر هر چه نشينند نابودش كنند.

(٨) ٦٧. بهترين سخنى كه مى‌خواهيد مردم به شما بگويند به آنها بگوئيد، كه خدا آدم لعنتگر، دشنامگوى، طعنه زن، زشت گفتار، بد زبان و گداى سمج را دشمن دارد، و مردم بردبار عفيف و پارسا را دوست دارد.

(٩) ٦٨. خداوند سلام كردن به همه را دوست دارد.