تحف العقول ت جنتی - ابن شعبه حرّاني - الصفحة ١٨٧ - آدابى كه براى اصحابش بيان فرموده كه مجموعا چهار صد حكم مربوط به امور دين و دنياست

دوست ندارد كه سر از سجده بردارد. (١) از تأخير كار خير بپرهيزيد و در اولين فرصت انجامش دهيد. (٢) روزى مقدر با ضعف و ناتوانى هم مى‌رسد. زيان مقدر با چاره‌انديشى و تدبير باز نگردد. (٣) امر بمعروف و نهى از منكر كنيد. (٤) چون پا در ركاب نهيد اين آيه را بخوانيد:

سُبْحانَ الَّذِي سَخَّرَ لَنا هذا وَ ما كُنَّا لَهُ مُقْرِنِينَ وَ إِنَّا إِلى‌ رَبِّنا لَمُنْقَلِبُونَ‌ (خدائى كه اين حيوان را براى ما رام كرده پاك و منزه است، و ما بسوى پروردگارمان بازمى‌گرديم) (زخرف: ١٤- ١٣). چون به عزم سفر از خانه بيرون آئيد بگوئيد: اللهم انت الصاحب في السفر و الحامل على الظهر و الخليفة في الاهل و المال و الولد (خدايا توئى كه در سفر همراهى، ما را بر پشت مركب جاى دهى و در خانواده و مال اولاد جانشينى). و موقع پياده شدن بگوئيد: اللهم انزلنا منزلا مباركا و انت خير المنزلين (خداوندا ما را در منزلگاهى مبارك جاى ده كه تو بهترين جاى دهانى). و وقت رفتن ببازار براى كارى بگوئيد: اشهد ان لا اله الا اللَّه وحده لا شريك له و ان محمدا عبده و رسوله اللهم انى اعوذ بك من صفقه خاسره و يمين فاجره و اعوذ بك من بواء الاثم (گواهى دهم كه معبودى جز خدا نيست. يگانه و بى‌شريك است، و محمد بنده و پيامبر اوست، خداوندا از معامله زيانبخش و سوگند دروغ و كيفر گناه به تو پناه مى‌برم). (٥) كسى كه پس از نماز عصر در انتظار وقت نماز (مغرب) در مسجد بنشيند زوار خداست و بر خدا لازم است كه زوارش را گرامى دارد و حاجتش را روا كند. (٦) آن كه براى حج يا عمره به زيارت خانه خدا رود مهمان خداست و بر خدا حق است كه مهمانش را عزيز دارد و مشمول عفو خود قرار دهد. (٧) هر كه به كودك بى‌تميزى شراب دهد خداوند در چرك بدن دوزخيان حبسش كند تا از عهده جواب اين خيانت برآيد.

(٨) صدقه سپرى بزرگ است، براى مؤمن حجاب از آتش و براى كافر جلوگير از تلف مال است، كافر در دنيا پاداش خود بگيرد و تنش از بيمارى محفوظ ماند و در آخرت بهره‌اى ندارد. (٩) زبان است كه دوزخيان را به دوزخ افكند و ساكنان قبر را مستوجب نور كند، پس زبان را نگه داريد و به ذكر خدا مشغولش كنيد. (١٠) مجسمه‌ساز در قيامت مسئول است. (١١) اگر كسى خار و خسى از شما دور كرد بگوئيد: خداوند هر ناپسندى را از تو دور كند. (١٢) چون كسى از حمام بيرون آيد و برادرش گويد: آب گرم گوارا (عافيت باشد)، جواب دهد: خدايت آسوده خاطر دارد. اگر گفت درود خدا بر تو باد، گويد: درود خدا بر تو و جايگاهت بهشت باد. (١٣) اول ستايش سپس خواهش، نخست خدا را بستائيد، سپس حوائج را بخواهيد، و پيش از طلب ثنا گوئيد. اى دعاكننده! مطلب نشدنى و چيز حرام درخواست نكن. (١٤) چون خواهيد براى نوزاد پسرى تبريك گوئيد، بگوئيد: خدا اين موهبت را مبارك كند، او را به حد كمال رساند و خيرش را نصيب تو فرمايد. (١٥) چون كسى از مكه باز گردد چشمانش را ببوس، و دهانش را هم كه با آن حجر الاسود را بوسه زده، كه پيغمبر ٦ آن را بوسيده، و جاى سجده و پيشانيش را ببوس.