ديدگانشان را (از نامحرم) بپوشان كه سختگيرى در حجاب براى تو و آنها بهتر است؛ بيرون‌شدنشان (از خانه) بدتر از «راه دادن افراد نامطمئن (بخانه) نيست، اگر توانى چنان كن كه (مردى) غير از تو نشناسند، كار زن را بيش از آنكه مربوط به شخص اوست بدست وى مسپار، اين رفتار، طراوت زن را بهتر نگه دارد، خاطرش را آسوده‌تر و زيبائيش را پايدارتر كند، چه زن ريحان است نه قهرمان (كارانديش و فرمانروا)؛ احترام زن را از حدود خودش تجاوز مده، او را به طمع شفاعت در حق ديگران ميفكن، تا بمنظور او بر تو خشم گيرد، زياد با زنان به خلوت منشين كه آنها از تو ملول شوند يا تو از آنها، تمام قدرت و نيرويت را در حق آنها بكار مبر، زيرا كه خوددارى كنى و مقتدرت دانند، بهتر است تا قدرت نمائى كنى و ضعيف شمارند؛ مبادا غيرت بيجا نشان دهى كه زن درست را هم به نادرستى كشد، محكم كارى كن (تا از آنها مطمئن باشى) اگر گناهى ديدى زودتر اعتراض كن چه كوچك باشد يا بزرگ، و كيفر مكن تا گناه را بزرگ و سرزنش را كوچك (و بى‌ارج) كنى (تا ممكن است در جلوگيرى از گناه بايد از سرزنش و اعتراض و پرخاش استفاده كرد نه كيفر و مجازات، و گر نه در هر خطا و اشتباهى بايد به عقوبت پرداخت و ديگر ملامت و نكوهش سود نخواهد داد). (١) بردگان را نيكو تربيت كن، كمتر بر آنها خشم گير، در غير گناه چندان عتاب و خطاب مكن، اگر گناهى كردند عدالت را نيكو بكار بر كه عدالت با عفو براى خردمند از كتك سخت‌تر است، و برخورد با بيخردان است كه قصاص را ايجاب مى‌كند. براى هر كدام كار مخصوصى قرار ده كه مسئولش باشد تا كارها را به يك ديگر وانگذارند، (٢) خويشانت را عزيز شمار، آنان بال و پر تواند كه به آنها پرواز كنى، و ريشه تواند كه به آنها باز- گردى، و به آنها بر دشمن چيره شوى؛ خويشان ذخيره روز مبادايند، كريمشان را گرامى شمار، بيمارشان را عبادت كن، در كارها شريكشان ساز، در مشكلات بر آنها آسان گير، (٣) در كليه امور از خدا مددخواه كه كارآمدترين ياور است.

دين و دنياى ترا به خدا مى‌سپارم و بهترين تقدير دنيا و آخرت را از او برايت مى‌خواهم درود و رحمت خدا بر تو باد.