آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٣٤٦ - يادداشتهاى باب چهارم

احتمال دوم: گزيدن و عذاب در اجساد مثالى باشد.

احتمال سوم: گزش در ابتدا صورت گيرد و درد براى روح تا ابد باقى بماند پايان كلام ايشان احتمال دوم همانست كه روايت بر آن دلالت دارد و عقل و شهود مؤيّد آنند و احتمال اول كه بسيار سخيف است و احتمال سوّم منافات با احتمال دوم ندارد.

ش ٥٥ ص ١٧٣ سطر ١٣ مراد از استغفار ائمه : از گناهان چيست؟ آيا ايشان معصوم نبوده‌اند؟

اشكال: اگر پيامبر اكرم و ائمه اطهار ٧ معصوم بوده‌اند و خداى تعالى از ايشان عفو فرموده پس چرا استغفار مى‌كرده‌اند؟

پاسخهايى به اين سؤال داده‌اند:

جواب اول: براى آموزش مردم و رساندن عبوديت و خوف از پروردگار جواب دوم: چون گاهى غفلت از ذكر پيدا مى‌كرده‌اند در صورتى كه مى‌بايست دايم الذكر بوده باشند لذا اين غفلت را گناه ناميده و از آن غفلت‌ها استغفار مى‌كرده‌اند.

جواب سوم: استغفار آن حضرت براى خويش نبوده است بلكه براى امت بوده است زيرا بر احوال امت مطلع شده بود چنان كه مروى است كه آن حضرت فرمود خداى تعالى گناهان شيعه را بر من حمل فرموده و آن را به خاطر من بخشيد.

جواب چهارم: علت استغفار اين بود كه آن حضرت به دليل مباشرت در رسيدگى به مصالح امورات و جنگ و صلح با دشمنان و تأليف قلوب آنها و مباشرت با زنان و خورد و خواب و امثال اينها از مقامش محجوب مى‌شده‌اند و محجوب شدن از آن مقام بلند كه همان حضور در درگاه ربوبى و مشاهده و مراقبه و مجالست با حق سبحان است گناه شمرده مى‌شود و به همين خاطر استغفار مى‌كند گرچه اين امور خود از طاعت‌هاى عظيم هستند.