آداب راز و نياز به درگاه بى نياز (ترجمه عدة الداعى) - ابن فهد حلي؛ مترجم محمدحسين نائيجي - الصفحة ٢٤٧ - فصل(٣) و شايسته است هر كس قرآن را از حفظ دارد در تلاوت آن مداومت كند

را بخواند اگر چه از حفظ مى‌تواند قرآن بخواند و قرآن را رها نكند. و نيز به دليل سخن امام صادق ٧ كه فرمود: سه چيز به درگاه خداى عزيز جليل شكايت مى‌كند: مسجد خراب كه كسى در آن نماز نمى‌خواند و عالمى كه در ميان نادان‌هاست و قرآنى كه غبار بر او نشسته و از آن خوانده نمى‌شود. و از اسحاق بن عمار روايت شده كه فرمود: به امام صادق ٧ عرضه داشتم: فدايت شوم. من قرآن را حفظ هستم آيا از حفظ بخوانم بهتر است و يا از روى قرآن بخوانم؟ اسحاق بن عمار گفت: امام در پاسخ من فرمود: نه، بلكه قرآن را بخوان و در كتاب نگاه كن! و اين بهتر است آيا نمى‌دانى كه نگاه به قرآن عبادت است؟ و از آن حضرت نقل شده است كه هر كس در قرآن نگاه كند از چشمش بهره مى‌برد و از عذاب پدر و مادرش و لو كافر باشند كاسته مى‌گردد و از آن حضرت بدون واسطه از پيامبر نقل شده است كه فرمود: هيچ چيز بر شيطان از قرائت قرآن از روى مصحف سنگينتر نيست و قرآن در منزل شيطان را طرد مى‌كند.

فصل (٣) و شايسته است هر كس قرآن را از حفظ دارد در تلاوت آن مداومت كند

تا آنكه از يادش نرود و در قيامت بر آن تأسف و حسرت بخورد. عبد الله مسكان از يعقوب بن احمد روايت كرد كه به امام صادق ٧ عرض كردم: فدايت شوم غمها و حوادثى بر من فرود آمد كه بخششى همه خيرات از من رخت بر بستند حتى بخششى از قرآنى كه از حفظ داشتم از خاطر رفت. وقتى ياد قرآن كردم آن حضرت غمگين شد سپس فرمود: مرد سوره‌اى از قرآن را از ياد مى‌برد، روز قيامت آن سوره در درجه‌اى از درجات بهشت بر او مشرف مى‌شود و مى‌گويد: «السلام عليك» آن شخص پاسخ مى‌دهد: «عليك السلام» از او مى‌پرسد. تو كى هستى؟ جواب مى‌دهد: من سوره فلان هستم كه مرا ضايع كردى و ترك نمودى (اگر مداومت مى‌كردى) و به من چنگ مى‌زدى تو را به اين درجه مى‌رساندم سپس حضرت با انگشت خويش اشاره كرد و فرمود: شما را به قرآن سفارش مى‌كنم. قرآن را بياموزيد، گروهى از مردم قرآن مى‌آموزند تا بگويند فلانى قارى قرآن است و عده‌اى قرآن مى‌آموزند و مقصود او صداست تا آنكه بگويند فلانى صداى خوشى دارد در اين گروهها خيرى نيست و عده‌اى قرآن مى‌آموزند تا در شب و روز با قرآن باشند و در اين انديشه نيستند كه كسى بداند و يا نداند. و از آن حضرت در اين زمينه آمده است كه فرمود: هر كس سوره‌اى از قرآن را از ياد ببرد آن سوره در صورتى زيبا و بر درجه بلند بهشتى براى او تمثّل پيدا مى‌كند وقتى آن را ببيند. مى‌پرسد: تو كيستى؟ چقدر زيبايى! اى كاش از آن من‌