مى‌خواند من او را اجابت مى‌كنم سپس به رفتار نخستين باز مى‌گردد و آيا مرا عصيان مى‌كند يا آنكه خشم مرا مى‌جويد، به خودم قسم خوردم كه او را طورى در عذاب فرو برم كه نجاتى نداشته باشد و پناهگاهى غير من نداشته باشد به كجا فرار مى‌كند از آسمان و زمين من؟ از امام ابى جعفر باقر (ع) روايت شده كه فرمودند: بنده از خداى تعالى حاجتى از حاجت‌هاى دنيا را مى‌طلبد، خداى تعالى مى‌خواهد آن را بزودى برآورد و يا آنكه به تاخير اندازد، ولى در همان وقت شخص گناه مى‌كند، خداى تعالى فرشته موكل بر حاجتش را مى‌گويد، حاجت او را برنياور او داخل خشم من شد و مستوجب محروميت از من شده است.

فصل (١) بدان كه در دعاهاى ائمه اطهار آمده است كه: انسان بايد از انواع گناهان به خدا پناه برد.

و تفسير آن از مولى زين العابدين على بن الحسين ٧ وارد شده است: آن حضرت فرمود، گناهانى كه نعمت‌ها را دگرگون مى‌كنند (٥٦) عبارتند: از ظلم به مردم و عادت خير را از دست دادن و از كار خوب دست كشيدن و نعمت‌ها را ناسپاسى كردن و شكر نكردن. خداى تعالى فرمود: إِنَّ اللَّهَ لا يُغَيِّرُ ما بِقَوْمٍ حَتَّى يُغَيِّرُوا ما بِأَنْفُسِهِمْ‌[١] خداى تعالى آنچه را در مردم است دگرگون نمى‌كند مگر آن كه خودشان را دگرگون كنند. و گناهانى كه ندامت مى‌آورند عبارتند: از كشتن بيگناهى كه خداى تعالى حرام كرده است.

خداى تعالى در قصه قابيل هنگامى كه برادرش را كشت و از دفن برادرش ناتوان شد فرمود:

«فاصبح من الّنادمين» ديگر از گناهان: ترك صله رحم در صورتى كه قدرت دارد و ترك نماز تا آنكه وقتش فوت شود، و ترك وصيت و ردّ مظالم و منع زكات تا به هنگامى كه مرگ برسد و زبان بسته شود.

و گناهانى كه نعمت‌ها را زايل مى‌كنند عصيان عارفها و علما و گردن كشى و تكبر بر مردم و مسخره و استهزا كردن ايشان است.

و گناهانى كه روزى را بر مى‌گرداند: اظهار فقر و بدون خواندن نماز عشا خوابيدن، و خوابيدن و نياوردن نماز صبح و كوچك شمردن نعمت‌ها و شكايت كردن از معبود عزّ و جل مى‌باشد.

و گناهانى كه پرده‌ها را پاره مى‌كند: شرب خمر، قمار بازى، دست به دست كردن چيزى كه مردم را مى‌خنداند، و لغو و مزاح و ذكر عيوب مردم و با اهل شك نشستن.

[١] - ١٣/ رعد، ١١.