پرسيدند كه چرا عثمان على خان را به داخل راهنمايى نكرديد و با او سخنى نگفتيد فرمود: من كار دارم، وقت فارغى براى اين كارها ندارم و در برابر هر لحظه‌اى از عمر خود مسئول مى‌باشم.

آرى! ناصر حسين وقت مطالعه، نوشتن، تدريس، وعظ و نماز جماعت، عبادت، استراحت، ملاقاتهاى عمومى، شركت در مراسم گوناگون، عيادت مريضان و چيزهاى ديگرش، همه معين بود و از آن سرپيچى نمى‌كرد.[١]

ناصر حسين با اينكه اهل تأليف و تصنيف بود، در عين حال با دوستانش رفت و آمد داشت و پيوسته در عبادت و رياضت شرعيه، خدمت به دين و مردم و انجام دادن كارهاى علمى‌اش كوشا و آماده بود. پس از نماز صبح، وى يك ساعت به تعقيبات و اوراد و اذكار مى‌پرداخت. سپس، وى با مردم به مدت دو ساعت ديدار مى‌كرد و در اين وقت، به پرسش و پاسخ و كمك به ارباب حاجت مى‌پرداخت، آنگاه ايشان به اندرون خانه مى‌رفت و تا ساعت سه بعد از ظهر به تصنيف، تأليف و تدريس مى‌گذرانيد.

پس از اقامه نماز مغرب و عشا- به جماعت- وى دوباره به مباحثه مى‌پرداخت.

سيد ناصر حسين در ماه محرم و صفر، در مجالس شركت مى‌كرد و در ماه رمضان علاوه بر اينها، ظهرها و شبها نماز جماعت هم مى‌خواند.[٢]

او تمام زندگى‌اش را به اصلاح جامعه، از بين بردن رسوم باطل، ترويج علوم دينى، بنياد مساجد، مدارس و كتابخانه‌ها، تشكيل مجالس و تربيت شاگردان گذرانيد و به خوبى از عهده برآمد.

تواضع‌

سيد ناصر حسين، با اينكه مرجع تقليد مردم و رئيس مذهبى آنان به شمار مى‌رفت، اما بسيار فروتن و متواضع بود. هماره، وى با روى گشاده، اخلاق خوش‌

[١]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٦٩.

[٢]. همان، ٦٦٧- ٦٦٨.