روزى نزد مرحوم آيت اللّه آقاى سيد ابراهيم حق‌شناس- از علماى بزرگ خطّه فارس- براى خداحافظى رفتم. ايشان به هنگام آمدنم فرمودند: در قم به جاى من سر زانوى حضرت آيت اللّه العظمى گلپايگانى را ببوس. و اين بسيار عجيب مى‌نمايد كه چگونه اين عالم بزرگ در مجلس خصوصى از مرجع بزرگوار اينگونه ياد مى‌كنند و علاوه بر آن مى‌فرمايد: سر زانوى- و نه دست- ايشان را ببوس.

و زمانى ديگر فرمودند: خدا مرا با آقاى گلپايگانى محشور كند.

درگذشت‌

حضرت ابو الحسن موسى بن جعفر عليهما السّلام غم فقدان فقهاء را چنين توصيف فرموده‌اند:

«اذا مات المؤمن الفقيه بكت عليه الملائكة و بقاع الارض الّتى كان يعبد اللّه تعالى عليها و ابواب السماء التى كان يصعد فيها باعماله و ثلم فى الاسلام ثلمة لا يسدّها شيى‌ء».[١]

هرگاه مؤمنى فقيه بميرد، بر او فرشتگان و زمينهايى كه در آنها عبادت خداوند متعال را مى‌كرد و درهاى آسمان كه اعمال و كردارش را از آنها بالا مى‌بردند، همه گريه مى‌كنند و در اسلام رخنه‌اى فكنده مى‌شود كه هيچ‌چيز آن را نمى‌بندد و جايگزينى نمى‌يابد.

اواخر جمادى الثانى ١٤١٤ ق بود كه سلامتى وجود زعيم بزرگ و مرجع سترگ شيعيان جهان آيت اللّه العظمى گلپايگانى به مخاطره افتاد و براى معالجه به بيمارستان قلب شهيد رجايى تهران انتقال داده شدند.

مردم حق‌شناس و حقيقت‌جو براى دعا به وجود ايشان راهى مساجد و اماكن متبركه گرديدند و با دلى زار و قلبى فكار از درگاه خداوند متعال صحت و سلامت‌

[١]. معالم الدين( خط عبد الرحيم): ١٩.