آن مرحوم پس از پشت سر نهادن يك دوره بيمارى سخت و طولانى ده ساله كه در تمام اين مدت خانه‌نشين بود و از آن سختى فراوان ديد، در شب چهارشنبه ٢٢ جمادى الثانى ١٣٧١ ه. ق چشم از جهان فروبست و به مواليان طاهرينش پيوست.

با اعلام خبر وفات آن رادمرد علم و زهد و تقوا در نجف، شهر جامه ماتم پوشيد و پرچم‌هاى عزا برافراشته و بازارها و درس‌هاى حوزه علميه تعطيل گرديد و تمام طبقات و اصناف- از عالم و عامى، و از دور و نزديك- در تشييع پيكر پاكش شركت نمودند. آيت اللّه سيد محسن حكيم بر بدن او نماز خواند و آنگاه، بنا به وصيت دوست صميمى و نظيرش در علم و زهد و پرهيزگارى، آيت اللّه شيخ نصر اللّه حويزى (د. ١٣٤٦ ه. ق) در مقبره او به خاك سپرده شد و مجالس بزرگداشت مقام علمى و عملى‌اش در ايران و عراق از سوى علما و هيئات دينى و طبقات مختلف، تا مدت‌هاى بسيار ادامه يافت. مرحوم سيد محمّد حسن آل طالقانى در رثايش چنين سرود:[٢]

راع ذوى الفضل مصاب به‌		هزّ عمود الدين هولا فمال‌
و اظلم الكون على فقد من‌		نموذجا قد كان بين الرجال‌
و الناس ضجت لمصاب له‌		هدت من الحزن رواسى الجبال‌
و الكل منهم قد غدا سائلا		و ليس ثم من يجيب السؤال‌
هل فقد الدين عميدا له‌		ارّخ «اجل و غاب بدر الكمال»

[١]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٣٢٨.

[٢]. آقابزرگ تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٣٢٧.