محمّد حسن احمدى يزدى، رضا استادى، على‌پناه اشتهاردى، عليرضا الهى اراكى (داماد معظم له)، احمد امين شيرازى، على ثابتى همدانى، شيخ عبد الجواد جبل عاملى اصفهانى، مهدى حائرى تهرانى، محى الدين حائرى شيرازى، محسن حرم‌پناهى قمى، شهيد على حيدرى نهاوندى، سيد محسن خرازى تهرانى، سيد محمّد باقر خوانسارى، محمّد تقى دانش آشتيانى، محمّد تقى ستوده اراكى، شهيد مهدى شاه‌آبادى، محمّد شاه‌آبادى، غلامرضا صلواتى، مهدى صادقى ملايرى، جلال طاهر شمس گلپايگانى، سيد حاج آقاى عراقى (داماد معظم له)، سيد محمّد على علوى گرگانى، عزيز اللّه عليمردانى نهاوندى، اسد اللّه عندليب، محى الدين فاضل هرندى، على كريمى جهرمى، ابو القاسم محجوب جهرمى، مجد الدين محلاتى شيرازى، شهيد بهاء الدين محمّدى عراقى، محمّد حسين مسجدجامعى، ابو الحسن مصلحى عراقى (فرزند معظم له)، مرتضى مقتدايى، سيد على موحد ابطحى، سيد محمّد باقر موحد ابطحى، سيد محمّد موسوى اصفهانى، سيد ابو الحسن موسوى زنجانى، سيد حسين موسوى كرمانى، سيد كاظم نورمفيدى، على نيّرى همدانى، على اوسط هاشمى و سيد على هاشمى بجنوردى.

شيوه تدريس‌

آيت اللّه اراكى در درس، شاگردان را به ايجاد اشكال و پرسش تشويق مى‌كرد.

ايشان با فروتنى تمام به پاسخگويى به اشكالات شاگردان خود مى‌پرداخت و از اين كار خويش لذّت مى‌برد. ايشان با رعايت كامل امانت، هر مطلبى را كه از ديگران نقل مى‌كرد، آن را به نام صاحب نظريه همراه با آداب و القاب مى‌آورد. نيز، در بحث انصاف داشتند و مكرر مى‌شد از آنچه گفته بودند، با كمال راحتى و آسانى‌