«آيا ممكن است يك كشور مسلمان مقدرات خود را به دست چند تن از دشمنان دين و مملكت بسپارد؟ آيا ممكن است علاوه بر جهات معلوم يك كشور كوچك كه براساس دشمنى با اسلام به وجود آمده است كشور بزرگ ما را منطقه نفوذ خود قرار دهد؟ ... آيا صلاح است كه يكى از عمّال آن كشور كه سابقا فرزند يك كليمى دوره‌گرد بوده است هم اكنون در رديف رجال مملكت بلكه بزرگترين رجال آن درآيد؟[١]

آيا شايسته است كه در قلب كشور براى بيگانه پايگاه درست كنند و پس از آنكه دولت كوچكى بر شالوده دشمنى با مسلمانان به وجود آوردند، منطقه نفوذ بزرگترى به دست آنها داد؟ آيا بجاست كه يك نفر مزدور يهودى به اعلى درجه مقام ثروت برسد و قدرتش به بزرگترين دستگاه تبليغاتى كشور و اكثر شركتها كه براى مصالح دولت اسرائيل كار مى‌كنند، بسط يابد؟»[٢]

و نيز ايشان در همين مورد، مصاحبه مهمى ايراد نمود كه در سطحى وسيع در كشورهاى عربى منتشر شد و سبب انعكاس مظلوميت ملت ايران و رسوايى شاه در ميان مسلمانان جهان گرديد.[٣]

نيز ايشان در جريان همه‌پرسى نظام جمهورى اسلامى در فروردين ١٣٥٨، مسلمانان را به شركت گسترده در آن و رأى دادن به جمهورى اسلامى فراخواند.

و در جنگ تحميلى عراق عليه ايران، آن مرجع بزرگ به جواز صرف حقوق شرعيه در خوراك و پوشاك رزمندگان اسلام فتوا داده و بسيارى از مواد دارويى و بهداشتى كه از كشورهاى حاشيه خليج‌فارس براى كمك به رزمندگان اسلام به‌

[١]. روحانى، اسناد انقلاب اسلامى، ج ١، ص ٨٤.

[٢]. روحانى، اسناد انقلاب اسلامى، ج ١، ص ٨٩.

[٣]. ر. ك: مجله الموسم، ش ٦، صص ٥٧٥- ٥٨٠.