آيت اللّه صافى در روز ٢٧ شعبان المعظم ١٢٨٧[٢] يا ١٢٨٨[٣] ه. ق، در بيت علم و تقوا در گلپايگان ديده به جهان گشود. پدر وى مرحوم آخوند ملا عباس از بزرگان و شخصيتهاى مورد احترام- مردم كه علاوه بر دانش‌پژوهى، به تجارت مى‌پرداخت،- مادرش زهرا خانم فرزند ملا محمّد باقر اديب گلپايگانى و دايى‌اش ملا محمّد رضا قطب عالم به علوم غريبه- بودند.

تحصيلات‌

وى به اقتضاى شوق فطرى و اقتفاى سيره خانوادگى، از همان آغاز نوجوانى به تحصيل علوم دينى روى آورد. آن فقيه بزرگوار مقدمات و سطوح را نزد پدرش و ديگر دانشوران گلپايگان- كه در آن زمان مجمع علما و دانشمندان بود- فراگرفت و سپس در سال ١٣٠٥ ه. ق ٤ به اصفهان كوچيد، و تا سال ١٣١٦ ه. ق‌[٤] نزد استادان بزرگ وقت علوم متداول را فراگرفت. وى آنى از كوششهاى علمى بازنايستاد تا پس از نگارش رساله‌هايى در مسائل فقهى، در سال ١٣١٠- ١٣١١ ه. ق به اخذ اجازات متعدد اجتهادى نايل آمد، و مورد توجه وافر استادان خود قرار گرفت.

استادان‌

وى در حوزه علميه اصفهان- كه در آن زمان از پررونق‌ترين و با اهميت‌ترين‌

[١]. در اين مقاله، از يادداشتهاى دانشمند محترم آقاى دكتر قاسم صافى، استفاده شده است.

[٢]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ج ٢، ص ٢٦٩.

[٣]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٣١.

[٤]. تهرانى، نقباء البشر، ج ١، ص ٣٣١.