عالم عابد زاهد، فاضل كامل، فقيه اصولى، محدث رجالى مولا عز الدين عبد اللّه بن حسين تسترى اصفهانى يكى از بزرگان علماى اماميه در قرن يازدهم هجرى و از مشهورترين شاگردان مقدس اردبيلى است.

وى هميشه روزها به روزه و شبها به نماز و تهجد مى‌پرداخت و در انجام مستحبات و پرهيز از مكروهات بسيار كوشا بود و در خوراك و پوشاك خويش به اندكى قانع و فقط به سدّ رمق اكتفا مى‌كرد و بيشتر اوقات با غذاى غيرگوشتى مى‌گذرانيد و همه شب جمعى از اهل علم و صلاح و تقوا در خدمتش مى‌بودند و در كمالات نفسانى و ترك لذايذ دنيوى به مقامى عالى رسيده بود.

وى حدود سى سال در نجف و كربلا اقامت گزيد و سالها از محضر محقق اردبيلى و شيخ احمد بن نعمت اللّه عاملى و پدرش نعمت اللّه على بن احمد (مشهور به ابن خاتون) استفاده كرد و بر آنان كتب فقه و حديث را قرائت نمود و از آنان اجازه روايت گرفته بود. سپس به اصفهان بازگشت و به مدت ١٤ سال تنها به تدريس و تعليم و تربيت شاگردان پرداخت و از اين رهگذر موفق به نشر علوم اهل بيت (فقه، اصول، حديث و رجال) گرديد.

به هنگام ورود وى به اصفهان تمام اهل علم به پنجاه تن نمى‌رسيدند، اما به گاه درگذشتش بيش از هزار تن دانشجويان دينى گرد آمده بودند. او باعث شد تا شاه عباس صفوى موقوفات معروفه چهارده معصوم را وقف نمايد و مدرسه مولا

[١]. رجوع كنيد به: ريحانة الادب، ج ٤، ص ١٢١- ١٢٢؛ الكنى و الالقاب، ج ٣، ص ١٨٤؛ هدية الاحباب: ٢٥٢؛ روضات الجنات: ٢٠٥.