سيد ناصر حسين- كه در مكتب پدر بزرگوارش مير حامد حسين، پرورش يافته و با مبانى علمى و فقهى پدرش بخوبى آشنا بود- پاسخ به استفتائات و نامه‌ها را بر عهده گرفت. مير حامد حسين، كار عبقات الانوار را نيز بدو سپرد. سيد ناصر حسين شايستگى خويش را با نگارش ٢٠٠ صفحه از عبقات نشان داد و مطالب عالى كتاب سبائك الذهبان را ارائه كرد. پدرش به او لقب «صدر المحققين» داد.

بر فراز منبر

او در زمان پدرش، بر اريكه منبر تكيه زد و از سال ١٣٠٣ ه. ق، در مسجد كوفه، در محله كاظمين لكهنو، بعد از هر نماز جمعه بر منبر مى‌رفت و به وعظ و ارشاد مردم مى‌پرداخت. خطبات وى به قدرى عالمانه و سرشار از تحقيق و نكته‌هاى علمى بود، كه عالمان، اديبان و مردم عامى براى شنيدن آن حاضر مى‌شدند. او پس از خطبه، درباره آيه شريفه‌ «وَ ما خَلَقْتُ الْجِنَّ وَ الْإِنْسَ إِلَّا لِيَعْبُدُونِ» صحبت مى‌كرد.

سخنرانيهاى وى در ماه مبارك رمضان، هر روز تكرار مى‌شد و در تمام عمر، همين آيه، موضوع كلامش بود و در لابلاى آن، موضوعاتى مانند: امر به معروف، عبادت و ثواب آن، بيم دادن بر ترك اعمال و واجبات را مى‌گنجانيد. مرتضى حسين در اين‌باره‌