«روزى يكى از مؤمنين مبلغى از سهم سادات را به من داده و گفت: اين را به خود آقا بدهيد تا در مصارف خويش مصرف نمايد من هم پول را آورده و پيام را رسانيدم. آقا فرمود: من از حقوق شرعى چيزى را برنمى‌دارم و من هم پول را برگردانيدم».[١]

تواضع و فروتنى‌

آيت اللّه فقيد در زندگى، تواضع را پيشه خود ساخته بود از كبر و غرور و عجب سخت بدش مى‌آمد و از كارهايى كه رنگ و بوى بزرگ‌منشى و خودبينى داشت سخت پرهيز مى‌نمود. با اينكه وى از مدرسان بزرگ جهان تشيع به شمار مى‌رفت و شاگردان و پرورش‌يافتگان مكتبش همه از پيشوايان فكرى جهان تشيع محسوب مى‌شدند و حوزه درسى‌شان برترين محفل علمى جهان اسلام بود با اين همه از مظاهر كبر و غرور دورى مى‌كرد. در خانه‌اش به روى همه باز بود، همه مى‌توانستند شخصا با آقا ملاقات نموده و مسئله خود را با ايشان در ميان بگذارند. از دالان باريك خانه‌اش كه عبور مى‌كردى اتاقى روبرويت مى‌ديدى كه آقا خود نشسته و بدون مشكل و معطلى با ايشان ملاقات مى‌نمودى. با ضعفا و بيچارگان كه به حضورش مى‌رسيدند به همان نحو برخورد مى‌كرد كه با ديگران، و نحوه ملاقات تفاوت نمى‌كرد.

آيت اللّه فقيد در پيروى از فرمان امير مؤمنان كه فرمود: «لكل داخل دهشة فابدؤا بالسلام».[٢] هميشه ابتدا به سلام مى‌نمود، هر وقت وارد مجلسى مى‌شد با صدا بلندى به حاضرين سلام مى‌نمود.

[١]. هفته‌نامه لواء الصدر، ش ٥٦٤، سال ١٤١٣، ص ٧.

[٢]. آمدى، غرر الحكم، ج ٢، ص ٥٧٩، ح ٥٠.