محمّد تقى خوانسارى (ره) نهايت علاقه را داشتند و دو كريمه خويش را يكى پس از ديگرى به ايشان تزويج كرد. تا وقتى آيت اللّه خوانسارى (ره) زنده بود، معظم له به درس ايشان حاضر مى‌شدند و پس از وفات آقاى خوانسارى (ره)، مجلس درس مستقلى تشكيل داد. همچنين، به نفس نفيس خود، خدمت به همسر علويه‌شان را برعهده گرفت و در ايام بيمارى و پيرى وى- تا آخرين روزهاى زندگى او-، خود به امور زندگى او رسيدگى مى‌كرد.

٣. تواضع و فروتنى: اين ويژگى به گونه‌اى است كه آيت اللّه اراكى به حضرت امام (ره)- با اينكه از نظر سنّ ٨ سال از امام بزرگتر بود و هر دو با هم در محضر آيت اللّه حائرى درس خوانده- بودند خطاب كرده بود: السلام عليك يا ابن رسول اللّه و امام هم پاسخ داده بودند: السلام عليك يا بقية السلف الصالح.

نيز، معظم له تا آيت اللّه خوانسارى (ره) زنده بود، از تشكيل مجلس درس و اقامه نماز جماعت خوددارى مى‌كرد، كه اين خود نشانگر احترام بسيار به استاد، داماد و شريك بحث خود بود.

٤. زهد و ساده‌زيستى: خانه محقّر ايشان پس از مرجعيت، همان خانه چهل سال پيش ايشان بود و غذايشان را خوراكى ساده تشكيل مى‌داد. معظم له با اينكه چهل سال پيش صاحب تعليقه بر عروة بود و شرايط براى مرجعيت وى آماده بود، از إفتا و مرجعيت دورى گزيد و تنها به تدريس و تربيت شاگردان پرداخت. زمانى كه ديگران در دادن فتوا به وى اصرار مى‌كردند، مى‌گفت علماى اسلام موجودند، به آنان مراجعه كنيد.

٥. عبادت و پايبندى به مستحبات: ايشان به هنگام اقامه جماعت، نماز را طول مى‌داد. بسيارى از مأمومان به ايشان مى‌گفتند ركوع و سجود و قنوت را اندكى كوتاهتر كنيد، رعايت حال اضعف مأمومان لازم است. آقا مى‌فرمودند من ضعيفتر از خود را سراغ ندارم. البته، اين نماز مختصرشان بود، اما طول نمازشان در خانه بسيار محسوس مى‌نمود.