نظامى، سنايى، ناصر خسرو، انورى و بويژه حافظ و سعدى متأثر بود، و بسيارى از اشعار اين شاعران را تضمين كرد. طبع شعرش فوق‌العاده است، و در هر نوع شعر از نوحه، مصيبت، غزل، مدح و قصيده سرآمد مى‌نمايد. در بسيارى از موارد فى البداهه شعر مى‌گفت يا سخنانى مقفى و مسجع بيان مى‌داشت.

اقتدار سخنورى اين روحانى بزرگوار چنان بود كه بنان و بيان در اداى رساى آن كوتاهى مى‌نمايد. توابع معنا در تعبيرات وى در مدح حضرت ولى عصر (عج) با الفاظ و تعبيراتى بيان و تفسير مى‌شود كه مستلزم امعان و دقت نظر و توجه تمام به ژرفاى معنا و عمق گسترده الفاظ در احتواى بر مضامين است. در اين مورد، قصيده ذوقافيتين ايشان را درباره حضرت ولى عصر با مطلع ذيل بنگريد:

عيد گشت و خواهيم از شاه فلك دربار بار		تا ز فيضش بازيابد طبع گوهربار بار

آراستگى الفاظ توأم با صنايع بديعى، چيرگى او را در مبانى ادبى با زمينه‌هاى وافر ذهنى، و تسلط كامل او را بر اصول ادب فارسى و عربى آشكار مى‌سازد. انواع ادات تشبيه و صنايع مختلف ادبى را در بيان كيفيات طبيعت و هرچه در آن است به كار مى‌گيرد تا با تصوير زيباييها به ذكر ممدوح بپردازد، و انسان را به شادمانى و بهره گرفتن از زندگانى دعوت كند. در اين مورد به قصيده ايشان درباره امام زمان (عج)، كه به صنعت جمع و تفريق- يكى از مشكلترين صنايع شعرى- و با مطلع زير آمده است، اشاره مى‌شود:

به فيروزتر زمان به زيباترين بهار		به نيكوترين شب به روشنترين نهار
يكى روح خرمى يكى جان آدمى‌		يكى چون صباح وصل يكى چون رخان يار

كه هريك از ابيات اين قصيده، ٤ قطعه مى‌باشد. شاعر هر قطعه شعر اول را تفريق كرده و صفتى از صفات يا تشبيهى از تشبيهات آن را در شعر بعد بيان كرده است.

وى به امامان هدايت عليهم السّلام سخت عشق مى‌ورزيد و با نهايت درجه به حضرت ولى عصر (عج) اعتقاد راستين و ارادت كامل داشت، و در دفاع از حريم حق و