عموى بزرگوار پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم، روزهاى ٢٤ و ٢٥ ذيحجه (روزهاى مباهله و خاتم‌بخشى امير المؤمنين عليه السّلام)، روز اربعين حسينى، نيمه اول محرم از شب اول تا شب پانزدهم، در خانه خود مجلس روضه‌خوانى و ذكر فضايل، مناقب و مصايب آن بزرگواران را تشكيل مى‌داد. و نيز در تمام روزهاى پنج‌شنبه، همين مجلس داير بود. در سال‌هاى آخر عمر، كه اغلب مريض و خانه‌نشين بود- چند كتاب اشعار مراثى مانند كليات جودى و خزائن الاشعار جوهرى را در كنار دست خود داشت، كه به وقت تنهايى با خود، آن اشعار را زمزمه مى‌كرد و مى‌گريست.

ايشان در روزهاى اعياد مذهبى، علاوه بر چاى، در مجلس نقل هم مى‌گذاشت.

آيت اللّه سيادتى در روز عيد غدير و عيد نوروز، به هريك از مردم و زائران، يك سكّه يك‌ريالى هم مى‌داد و تاكنون بسيارى هستند كه آن سكّه‌ها را به عنوان تبرك نگاه داشته‌اند.

زهد

آيت اللّه سيادتى از مال دنيا فقط يك باب خانه- بيرونى و اندرونى- داشت كه مردم برايش خريده بودند. مقدارى اثاثيه و لوازم زندگى- در حدّ متعارف- كه تدريجا و با زحمت تهيه شده بود و شمارى كتاب‌هاى علمى لازم، از آن ايشان بود؛ و ديگر هيچ نداشت. در روز فوتش در دستمالى كه در حكم خزانه‌اش بود، فقط ٧٠٠ و چند تومان پول وجود داشت، با آنكه سيل وجوهات، هدايا و حق نظارت بر موقوفات به سويش سرازير بود، اما زندگى‌اش مانند ديگر مردم بود و براى خود امتيازى قائل نبود.

بنياد مسجد و حسينيه‌

از آن مرحوم در سبزوار، مسجدى برجاى ماند كه اينك به «مسجد آقا» معروف است. حجت الاسلام حاج سيد مصطفى سيادتى مى‌نويسد: