«... معظم له از علماى نجف اشرفند، و به تازگى به وطن اصلى خود مراجعت كرده‌اند. شب‌ها بعد از نماز، در مدرسه فيضيه مجلس درسشان منعقد مى‌شود و تخصص جناب ايشان در علم اصول است».[١]

علامه تهرانى هم آورده است:

«وى شأن و جايگاهى بلند در حوزه داشت. طلاب به وى، علاقه‌اى فراوان و به درس و بحثش، شوق بسيار داشتند».[٢]

مرحوم ناصر الشريعه هم مى‌نويسد:

«وى از بزرگان علما و مدرسين اين سرزمين بود ... جماعتى زياد به درس و نماز او حاضر مى‌شدند».[٣]

شاگردان‌

برخى از شاگردان آن فقيه بزرگ- با استفاده از كتاب آينة دانشوران- عبارتند از حضرات آيات:

١. سيد شهاب الدين حسينى نجفى مرعشى (١٣١٥- ١٤١١ ه. ق)، صاحب ملحقات احقاق الحق.

٢. حاج ميرزا هاشم آملى (١٣٢٢- ١٤١٣ ه. ق)، صاحب بدايع الافكار

٣. شيخ ابراهيم رياضى نجف‌آبادى (١٣١٧- ١٣٧٣ ه. ق).

٤. شيخ مرتضى انصارى قمى (١٣٢٢- ١٣٩١ ه. ق).

[١]. ريحان يزدى، آينه دانشوران، ص ٧٩.

[٢]. تهرانى، نقباء البشر، ج ٤، ص ١٣٦٩.

[٣]. ناصر الشريعه، تاريخ قم، ص ٢٨٣.