ايشان از حق العشر موقوفاتى كه چندين سال در تصرفش بود، به اصرار بنده مبلغ ٣٠ هزار تومان برداشت و به مرحوم حاج على اكبر حسن‌زاده شامكانى داد تا با آن، اجناس خريد و فروش كرد و فايده برد و طى چند سال، اصل عشريه با منافع تجارتى آن، در حدود شصت و چند هزار تومان شد كه در آن زمان پول قابل توجهى بود. مرحوم والد تمام آن مبلغ را صرف تأسيس مسجد و حسينيه‌اى كرد كه اينك مورد استفاده و اجتماعات مردم است و سرانجام مدفن خود آن مرحوم نيز شد.

نماز باران‌

در بهار سال ١٣٢٨ ش/ ١٣٦٨ ه. ق كه مزارع و كشتزارهاى شهر و نواحى اطراف در آتش خشك‌سالى مى‌سوخت، مردم از ايشان تقاضاى نماز استسقاء كردند، آن عالم متقى هم با جماعتى از مردم، در مصلاى سبزوار به نماز طلب باران ايستاد.

پس از نماز و در همان روز و چند روز پس از آن، باران‌هاى مفيد و پى‌درپى باريد و زمين‌ها را سيراب و نهرها را پر از آب كرد. اين نماز، در سبزوار معروف است و هنوز هم كسانى كه از آن زمان تا به حال زنده‌اند، آن را به خاطر دارند.

درگذشت‌

آن مرحوم پس از ٣٠ سال اقامت در سبزوار و رياست و مرجعيت دينى شهر و پس از پشت سر نهادن يك دوره بيمارى، سرانجام در عصر روز يك‌شنبه ٢٣ ماه رمضان ١٣٨٥ ه. ق- كه روزى پرفضيلت و روز قدر است- مطابق با ٢٦ دى ١٣٤٤ ش، در ٨٦ سالگى چشم از جهان فروبست و به مواليان طاهرينش پيوست.

در روز دفن جنازه‌اش، ٢٤ رمضان، تمام شهر تعطيل گرديد و مردم سبزوار با غم و اندوه بسيار، پيكر پاكش را به طور باشكوه و بى‌سابقه‌اى تشييع كردند. پس از نماز ميّت به امامت فرزندش حجت الاسلام حاج سيد مصطفى سيادتى، پيكر پاك‌