«او از شگفتيهاى روزگار بود. انواع كمالات و فضائل را دارا بود و فقيه و اصولى، محدث و اديب، شاعر و رياضى‌دان بود. وى از حسنات عصر و بى‌مثل و مانند و آگاه به زبان انگليسى و طب و تشريح و جامع علوم بود.

حشره اللّه مع اجداده الطاهرين».[١]

بازگشت به وطن‌

آيت اللّه بلادى پس از كسب اجازات متعدد روايى و اجتهادى از اساتيد بزرگوارش، در سال ١٣٢٦ ه. ق اوج نهضت مشروطيت به زادگاهش مراجعت كرد و به رتق و فتق امور، اقامه جماعت، تدريس علوم اسلامى، تأليف و تصنيف، پرورش شاگردان و پاسخ به استفتائات اشتغال ورزيد. او در بوشهر به طرفدارى از مشروطيت و پيروى از مشى استادش آقاى آخوند پرداخت. و مردم را براى استقرار نظام مشروطه و ايجاد پارلمان تشويق و ترغيب مى‌نمود. همچنين با «انجمن اتحاد اسلام» ارتباط نزديكى داشت و از اين طريق خدماتى به جنبش مشروطه‌خواهى ارائه كرد. او به طور مرتب با آخوند خراسانى در تماس بود و اخبار بوشهر و مناطق جنوب را به استادش گزارش مى‌داد و از ايشان كسب تكليف مى‌نمود. آن فقيد، در گرماگرم نبرد مشروطه‌طلبان و مستبدان و بمباران مجلس به وسيله لياخوف روسى و حاكميت استبداد صغير رساله‌اى در وجوب جهاد عليه ارتش روسيه تزارى گماشت، و در آن خواستار مبارزه مسلحانه با ارتش روس، تحريم اقتصادى كالاهاى روسى و نبرد با آنان شد. با استقرار مشروطيت در ايران و فرونشستن شور و شوق مردم، آيت اللّه بلادى به شئون مرجعيت و هدايت خلق پرداخت و سرگرم تأليف‌

[١]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ج ٢، ص ١٧.