زياد مى‌شد تا آنكه تكليف شرعى خود و اباء نفس و منع شرع از ماندن در بلده‌اى كه در تحت سيطره اجانب باشد، مجبور به مهاجرت و جلاء وطن شدم. لذا روز شنبه سوم ماه جمادى الآخر سال يك هزار و سيصد و سى و سه هجرى ترك خانه و لانه و اهل و اولاد و جنبيات شخصى گفته به شيراز آمدم».[١]

با ورود او به شيراز، علما و مردم و آزاديخواهان، مقدم مقدسش را گرامى دانسته، پذيراى شايان و احترام فراوان برايش قائل شدند.[٢] او پس از مهاجرت به شيراز دست از افشاى جنايات اهريمنان انگليسى برنداشت، و با نگارش مقالات و ايراد سخنرانيها و ارسال نامه‌ها و بيانيه‌ها به دولت مركزى و مجلس شوراى ملّى و فرستادن پيام براى خوانين و سران دشتستان، به نبرد دشمن سوز خويش ادامه داد، و علاوه بر آن، با درج اخبار مبارزه «دليران تنگستان» با سپاه انگليس و توصيف شجاعتها و رشادتهاى آنان در روزنامه‌هاى محلّى، توجه همگان را بديشان جلب نمود.

وى در رساله «لوايح و سوانح» اصول و تاكتيك مبارزه، مديريت مالى جنگ، امدادرسانى به مجروحان، تبليغات، حفاظت و بازرسى، اطلاعات و تاريخ نگارش منظم نبرد را در يك آئين‌نامه صد و چند ماده‌اى بيان كرده است.

يكى ديگر از اقدامات ارزنده آن فقيه بيدار در شيراز، تدوين خاطرات و گردآورى مقالات، نامه‌ها، بيانيه‌ها، اشعار و مقالات خويش، درباره قيام مردم تنگستان بر عليه استعمار انگليس به رهبرى روحانيت متعهد و مسئول در سال ١٣٣٨ ه. ق، با نام «لوايح و سوانح» است، كه به زودى به چاپ خواهد رسيد.

همچنين وى، علاوه بر مبارزه‌اش با استعمار انگليس، به پشتيبانى از قيام الهى و مردمى آيت اللّه سيد عبد الحسين لارى برخاست و از اعلام جهاد مجتهد لارى‌

[١]. ياحسينى، نگاهى به مبارزات آيت اللّه بلادى، ص ٣٣.

[٢]. بلادى، مجتهد مبارز، ص ٥.