شهرت علمى و تقوايى مرحوم آيت اللّه خوانسارى در قم و تهران و شهرهاى ديگر، زبانزد علما و مردم متدين شده بود. لذا، پس از وفات مرجع كبير آيت اللّه بروجردى (شوال ١٣٨٠ ه. ق)، گروه بسيارى از ايران و ديگر كشورها رو به سوى ايشان آوردند و تقليدش را پذيرفتند. ايشان نيز رساله مجمع الفروع آيت اللّه بروجردى را مطابق با فتواى خود حاشيه كرد، و در اختيار مقلدانش قرار داد.

تأليفات‌

از آن فقيه بزرگ، آثار ارزنده‌اى در فقه و كلام به جاى مانده است كه عبارتند از:

١. جامع المدارك (٧ ج): اين كتاب شرح المختصر النافع نوشته محقق حلى (د. ٦٧٦ ه. ق) است. اين اثر داراى ويژگيهاى ذيل است:

١) يك دوره كامل فقه است.

٢) اين كتاب مختصر بوده و از تشكيك شكوك و تفريع فروع نادره، پرهيز كرده است.

[١]. واعظزاده خراسانى،« مرجعيت»، مجله مشكاة، سال ١٣٧٣، شماره ٤٥، ص ٢٤.