اختران فقاهت بررسى زندگى علمى و سياسى گروهى از علماى سده اخير - انصارى قمى، ناصر الدين - الصفحة ٤١٨
حجت الاسلام آقاى لاريجانى مىگويد:
«در اين يكى دو سال اخير ايشان سكته ناقص كرده بودند و اطباء آقا را از تدريس منع كرده بودند. معظم له از اين موضوع بسيار ناراحت بود و مىگفت: دكترها نمىگذارند درس بدهم، اگر درس بگويم خوب مىشوم، همچنين در سالهاى آخر عمرشان به علت ناراحتى چشمى كه داشتند زياد نمىتوانستند از چشمان خود استفاده كنند. لذا يكى از شاگردان ايشان متون درسى را خدمتشان مىخواند و آقا آراء خود را بيان مىفرمودند و اين رويه چندين سال ادامه داشت. حتى تا چند روز قبل از وفات، برخى از شاگردان آقا ساعت ١١ صبح به منزل مىآمدند و ايشان براى آنها مطالب علمى را بيان مىنمود».
ايشان مىفرمودند:
«تحصيل علم براى طلاب مستعد واجب عينى است و نمىشود به بهانهاى، دست از تعليم و تعلم برداشت. در تحصيل علم نبايد كوتاهى كرد. اين سروصداها و زر و زيورهاى دنيا در مقابل درس و بحث ارزشى ندارد. و به طلاب مىفرمودند: شما مطالعه كنيد. شما فقط وقت خود را صرف تحقيق و علم نماييد. شما درس بخوانيد. اگر همين درسها را كه معارف اهل بيت عليهم السّلام است خوب بخوانيد كمكم اين مطالب در مقام عمل هم راهش باز مىشود».
ايشان عشق به درس گفتن داشتند و خودشان دائم مشغول به كار بودند، از فرصتها نهايت استفاده را مىكردند و در روزهاى تعطيلى نيز به بحثهاى علمى با شاگردان خويش مىپرداختند.
معظم له از طلاب فاضلى كه در درس جديت داشته و زحمت مىكشيدند، تقدير مىنمود و با خوشرويى به اشكالات آنان گوش فرامىداد.
استاد آقاى اسماعيلپور مىگويد:
«ايشان قبل و بعد از درس هميشه خودشان را براى رفع اشكالات