دوست مى‌داشت و به آنان احترام مى‌كرد. ايشان حافظه‌اى شگفت داشت و بسيارى از متون همچون: قرآن مجيد، ادعيه بسيارى همچون: دعاى كميل، ندبه، صباح، ابو حمزه ثمالى، جامعه كبيره و عاشورا؛ خطبه‌هاى نهج البلاغه، الفيه ابن مالك و منظومه سبزوارى را از حفظ بود. گفته شده است كه در قنوت نماز در ماه رمضان دعاى ابو حمزه ثمالى را از حفظ مى‌خواند. وى به زيارت مشاهد مشرفه و توسل به ذيل عنايت امامان اطهار عليهم السّلام توجه فراوان داشت و در تمام روزهاى مواليد و وفيات امامان اطهار عليهم السّلام در مسجد جامع اقامه مجلس مى‌كرد، و در تمام ايام سوگوارى لباس سياه بر تن مى‌نمود. آيت اللّه علوى به هنگام اقامت در نجف اشرف، بيشتر شبهاى جمعه و زيارتى به كربلا، و شبهاى چهارشنبه به مسجد سهله و مسجد كوفه مشرف مى‌شد.

ايشان خطى بسيار خوش داشت، به نظافت شخصى اهميت مى‌داد، و هماره در مجالس عمومى دو زانو مى‌نشست و بسيار مهمان دوست بود. شايد به همين دليل، اغلب علما و مراجع تقليد همچون مرحوم آيت اللّه گلپايگانى در راه زيارت مرقد ثامن الائمة عليه السّلام از مسير گرگان، به منزل ايشان وارد مى‌شدند. وى وجوهات شرعيه را به مصرف لازم مى‌رسانيد، و خود همانند طلبه ساده‌اى زندگى مى‌كرد.

همچنين، فقيه فقيد هر شب پس از نماز جماعت خود بر منبر مى‌شد، و مردم را از مواعظ حسنه‌اش بهره‌مند مى‌ساخت.

حضور در انقلاب‌

آيت اللّه علوى از آغاز حركت مردم مسلمان ايران به رهبرى حضرت امام (ره) وارد مبارزه شد، در تمام راهپيماييها و تظاهرات حضور فعالى داشت، مواضع حكيمانه حضرت امام (ره) را هماره مى‌ستود و بستگان و اطرافيانش را به مبارزه آشكار با نظام طاغوت تشويق مى‌كرد. پس از پيروزى انقلاب نيز از همكارى و هميارى با دولت اسلامى سر برنتافت، مردم را به حضور فعال در صحنه ترغيب‌