«در سنه ١٣٤٨ يا ١٣٤٩ ه. ق، مرحوم آيت اللّه آقا شيخ محمّد حسين غروى (كمپانى) درس فقه مى‌فرمودند، بحث مكاسب بود. در اين درس كه بعد از ظهرها تشكيل مى‌شد، فضلاى چندى شركت مى‌كردند.

من به آيت اللّه خويى عرض كردم: شما چرا با اين كه نسبت به آيت اللّه كمپانى، اظهار علاقه علمى داريد در اين درس شركت نمى‌كنيد؟ ايشان فرمودند: من به تجربه دريافته‌ام كه انسان بايد آنچه را كه آموخت درس بگويد، در درس گفتن يك نبوغ براى انسان حاصل مى‌شود كه اين خيلى مفيد است. در ضمن من مى‌دانم كه آيت اللّه كمپانى هيچ‌چيز را نمى‌انديشد مگر اينكه يادداشت مى‌كند. من بعد از ظهرها درس مى‌گويم و بعد نوشته‌هاى ايشان را مى‌گيرم و از آنها استفاده مى‌كنم؛ چون نمى‌توانم هم در درس ايشان شركت كنم و هم درس بگويم و فعلا درس گفتن براى من لازم و مفيد است. اتفاقا اين‌گونه هم شد و ايشان درست مى‌فرمود».

در سال ١٣٥٢ ه. ق بود كه بسيارى از بزرگان حوزه علمى نجف همچون حضرات آيات: نائينى، كمپانى، عراقى، بلاغى، ميرزا على آقا شيرازى و آقا سيد ابو الحسن اصفهانى به ايشان اجازه اجتهاد اعطا كرده و بر مراتب عالى علمى‌شان تأكيد كرده و شهادت دادند.[١]

گفتنى است كه: مرحوم آيت اللّه خويى به اندازه‌اى مورد احترام و علاقه آيت اللّه اصفهانى بود كه سالها پيش از آنكه ايشان شهريه حوزه علميه نجف را بپردازد به آقاى خوئى به طور خصوصى شهريه پرداخت مى‌كرد. حتى در مواردى ايشان را براى شور و مشورت به حضور مى‌طلبيدند و اين مى‌رساند كه: پيش از آنكه ايشان به تدريس خارج روى آورد، به عنوان يكى از مدرسين نامدار حوزه شناخته شده بود.

[١]. طريحى، مقدمه دليل المعجم، ص ١٥.