هنگام صبح هيئت استفتاء نزد ايشان آمده و جواب پرسشهاى فقهى را برايشان خوانده و نظرخواهى مى‌نمودند، و اين جلسه تا دو ساعت به طول مى‌انجاميد، نيز هر روز با دو تن از بزرگان نجف جلسه مشورتى تشكيل مى‌دادند. پس از نماز مغرب و عشاء ايشان به بيرونى تشريف آورده و با حاضرين ملاقات مى‌نمودند و مسائل شرعى آنان را پاسخ مى‌گفتند و اين برنامه هر روز ايشان بوده و كهولت و بيمارى مانع از ادامه اين برنامه نمى‌شد.

در هر وقت و فرصت مناسب به حفظ كردن اخبار و احاديث با سندشان مى‌پرداختند. هر وقت مسئله مشكلى در رياضيات و حساب برايمان پيش مى‌آمد، با آقا در ميان نهاده و پس از اندكى وقت به فوريت جواب مسئله را مى‌دادند. از هر فرصتى نهايت استفاده را مى‌نمود. هنگام وضو گرفتن و آماده شدن براى نماز، به قرائت قرآن از طريق نوار گوش فرامى‌دادند.

حتى روزى را به ياد مى‌آورم كه نوار قارى معروف شيخ خليل حصرى را گوش مى‌دادند كه سه خطا در فنون تجويد و قرائت از وى گرفتند، اين اشتباهات را در نامه‌اى نوشته و برايش فرستادند ...».[١]

معظم له در طول مسير نجف به كوفه تا اين اواخر به حفظ قرآن مى‌پرداختند.

ساده‌زيستى‌

مرجع بزرگوار در زندگى، بى‌آلايش و ساده بود از تجمل و رفاه زايد دورى مى‌كرد، سفره‌هايش را غذايى ساده تشكيل مى‌داد و در صرف وجوهات شرعى، كاملا احتياط مى‌نمود. از بسيارى كارهاى مشروع به خاطر منافات داشتن با روح زهد و تقوا، دورى مى‌كرد. برخى از مؤمنينى كه زندگى بى‌آلايش و مقتصدانه ايشان را مشاهده كرده بودند و مى‌ديدند كه در زندگى بر خويش چقدر سخت مى‌گرفت، بر آن شدند تا ماهانه مبلغى به عنوان هديه تقديمش كنند تا در مصارف‌

[١]. هفته‌نامه لواء الصدر، ش ٥٦٤، سال ١٤١٣، ص ٧.