آيت اللّه العظمى گلپايگانى- كه ولادت خويش را مديون توسل به آستان اهلبيت عليهم السّلام مى‌داند- و از همان كودكى شاهد عشق و شور زايد الوصف پدرش نسبت به ساحت مقدس امام حسين، بوده است.[١] از اوايل زندگانى با محبت ائمّه اطهار خو گرفته و در سراسر وجودش عشق به امامان موج مى‌زند. هرگز ديده نشده است كه در پيشروى ايشان نامى از مصائب اهلبيت برده شود و اشك از چشمان او جارى نشود. به مجرّد اينكه خطيب- و يا هركس ديگر- سخن از شدائد زندگانى ائمه بر زبان مى‌آورد، مى‌بينيم صورت ايشان در هاله‌اى از غم و اندوه فرورفته و با دستمال خويش صورت را مى‌پوشاند.

در تمام ايام مواليد مجلس جشن و روزهاى سوگوارى اهلبيت مجلس عزادارى- از ديرباز و حتى پيش از مرجعيت- در بيت محترم ايشان برقرار بوده است و هزاران نفر از طبقات مختلف در آن شركت مى‌نمودند و شايد مجلسى به عظمت و وسعت آن در جهان شيعه برگزار نمى‌گرديد.

معظم له نسبت به خطباء و شعراء آستان اهلبيت، احترام بسيارى قائل است و همچنين براى مجلس ذكر مصيبت امام حسين عليه السّلام.

حجة الاسلام و المسلمين آقاى يثربى- يكى از خطباء قم- نقل كردند:

«زمانى ايشان در بيمارستان بسترى بودند. روزى به من اطلاع دادند كه به بيمارستان آمده و چند لحظه‌اى حديث كساء خوانده و ذكر مصيبت بنمايند. منهم رفته و خواستم شروع نمايم كه معظم له فرمودند: كمى صبر كنيد و آنگاه نشسته و عبا و قبا و عمّامه خود را طلبيده و گفتند: مجالس‌

[١]. تا جايى كه پدرش وصيت نموده بود قبرش را در كنار جاده قرار دهند تا گرد و خاك حركت كاروان زيارت امام حسين بر آن بنشيند و هر روز صبح بر بالاى پشت‌بام زيارت عاشورا مى‌خوانده است.