مى‌داشت، و هماره از مقام علمى و عملى وى سخن مى‌گفت. در تجليل از خدمات و مبارزات حضرت امام (ره) چيزى فرونگذارد، و چه در زمان حبس و تبعيد ايشان به تهران و چه در زمان ورود پيروزمندانه ايشان، به ديدارشان شتافت.

ه: اخلاص در عمل و دورى از هواى نفس‌

آيت اللّه استادى مى‌نويسد:

«معظم له، از بدو ورود به تهران و امامت جماعت در مسجد سيد عزيز اللّه، از شهرت به‌سزايى برخوردار بودند و مراجعه مردم و علما به ايشان خيلى زياد بود و وجوهات فراوانى هم خدمت ايشان مى‌آوردند آيت اللّه رفيعى قزوينى هم در سالهاى اخير عمرشان از قزوين به تهران هجرت و در مسجد جامع بازار تهران امام جماعت بودند و در همان‌جا درس فقه داشتند، اما در ميان مردم آن قدرها شناخته شده نبودند و وجوهات هم براى ايشان كم مى‌رسيد، اما در عين حال ايشان براى شاگردان درسش شهريه‌اى قرار داد و يكى دو ماه پرداخت شد.

از متصدى پرداخت شهريه ايشان شنيدم كه: آيت اللّه خوانسارى با اطلاع قبلى به منزل ايشان مى‌آيند و مى‌فرمايند: يك مطلبى مى‌خواهم به شما بگويم و بايد بين من و شما مكتوم بماند و آن اين است كه از اين ماه براى پرداخت شهريه آقاى رفيعى، هر مقدار لازم داشتيد حواله مى‌دهم از فلان شخص بگيريد و نگران شهريه نباشيد. و هر ماه پول از طرف آقاى خوانسارى اما به نام آقاى رفيعى داده مى‌شد و آقاى رفيعى تا آخر عمر هم از اين قضيه اطلاع نداشتند.

اين است معنى اخلاص در عمل، و براى خدا نه براى هواى نفس قدم برداشتن».[١]

[١]. استادى، شرح احوال آيت اللّه اراكى، ص ١٦٠.