«ايشان بسيارى از اوقات به جماعت مرحوم آيت اللّه شيخ ابو الحسن حدائق حاضر مى‌شدند و آن روز مى‌فرمودند: الحمد للّه امروز سعادت داشتيم و نماز ايشان را درك كرديم. با اينكه در آن روز ايشان يكى از فقها و علماى طراز اول شيراز به شمار مى‌آمدند. گاه كه مرحوم آيت اللّه حدائق وضو گرفته بودند و صورتشان نمناك بود، ايشان دست به صورت مرحوم آقاى حدائق كشيده و سپس به صورت خود مى‌كشيدند و مى‌فرمودند مى‌خواهم متبرك شوم».

در سفر زيارت مشهد مقدس به سال ١٣٢٠ ه. ش، ايشان مقيد بودند كه به نماز جماعت ظهر و مغرب مرحوم آيت اللّه علامه حاج شيخ على اكبر نهاوندى حاضر شوند و به خواندن نماز فرادى اكتفا نمى‌كردند. در سفرهاى زيارتى به فكر تشكيل مجلس انس و رفت و آمد نبودند و اوقاتشان را مصروف عبادت و زيارت مى‌كردند.[١]

د: عشق به اهل بيت‌

مرجع فقيد به خاندان عصمت و طهارت عشق مى‌ورزيد و همواره مجالس ماتم در عزاى اهل بيت در خانه‌اش برپا بود و روز عاشورا خود به ذكر مصائب امام حسين عليه السّلام مى‌پرداخت. آن فقيد بزرگوار به هنگام خواندن زيارت ائمه اطهار عليهم السّلام، خود را در حضور آنان مى‌ديد و حالت خاصى به وى روى مى‌داد. خود فرموده بود كه هرگاه زيارت امين اللّه را مى‌خوانم، در مجلس يك نوع عطر و بوى خوش استشمام مى‌كنم.

ه: غيرت دينى‌

اين مرد نستوه كه در دامان شجاعت و رشادت تربيت يافته و از نوجوانى در صحنه‌هاى نبرد با دولت تجاوزگر انگليس شركت كرده بود، ذرّه‌اى ترس به خود راه نمى‌داد.

[١]. ناطق الاسلام شيرازى، آيت اللّه محلّاتى، ص ١٣.