على بن حسين نجار، يكى از پرهيزكاران و سعادتمندان شوشتر در قرن ١١ ه. ق، سه فرزند به نامهاى ملا مقصود على شوشترى‌[١] (د. ١١٣٦ ه. ق)، ملا على نجار شوشترى‌[٢] (د. ١١٦٨ ه. ق) نياى بزرگ شيخ جعفر شوشترى‌[٣] و ملا محمّد نجار (د. ١١٤١ ه. ق)[٤] داشت.

فرزند ملّا محمّد نجار شوشترى به نام ملا احمد، از شوشتر به محلات مهاجرت كرد و در سال ١٢٢٨ ه. ق، خداوند بدو فرزندى عطا كرد كه نامش را محمّد على نهاد.

آيت اللّه حاج شيخ محمّد على پس از پشت سر نهادن دوران كودكى و فراگيرى تحصيلات مقدماتى، رهسپار حوزه بروجرد به زعامت علّامه بزرگ حاج سيد محمّد شفيع جاپلقى بروجردى شد و بزودى مدارج عاليه علمى را پشت سر نهاد و به درجه عالى اجتهاد نايل آمد و از سر شيفتگى به حوزه علميه بزرگ اصفهان، به آن ديار مراجعت كرد.

وى ساليان دراز در حوزه درسى آيت اللّه سيد محمّد باقر شفتى (حجت الاسلام) زانوى ادب به زمين زد و سرانجام از استاد موفق به اخذ اجازه اجتهاد شد.

در سال ١٢٦٠ ه. ق، به دستور استادش به سوى شيراز مهاجرت كرد. رساله علميه مفتاح السعادة تلخيص رساله فتوايى حجت الاسلام و حاشيه مفصل بر رياض المسائل طباطبايى از آثار اوست.

[١]. تسترى، تذكره شوشتر، ص ١٦٩.

[٢]. تسترى، تذكره شوشتر، صص ١٦٦- ١٦٧.

[٣]. شرح زندگانى آن بزرگوار با عنوان« آيت اللّه شيخ جعفر شوشترى»، در مجله مسجد، سال ١٣٧٣، شماره‌هاى ١٣ و ١٤، به چاپ رسيده است.

[٤]. تسترى، تذكره شوشتر، ص ١٦١.