دارد، اين است كه ايشان از ابتداى جوانى عادت زيادى به استعمال دخانيات داشت. اما هنگامى كه پزشكان ضررش را گوشزد كردند و براى سهولت كار پيشنهاد ترك تدريجى يا تقليل آن را دادند شيخ گفت: من اگر ٥٠ سال در اشتباه بودم، چرا يكباره اين اشتباه را ترك نكنم؟ و از همان ساعت لب به سيگار آشنا نكرد. و هرگاه ميلى به سيگار پيدا مى‌نمود، آب‌نباتى در دهان مى‌گذاشت و مى‌مكيد.

٥. دورى از سستى‌

مرحوم حاج شيخ، همواره از ضعف و كسالت و سستى پرهيز مى‌كرد و تا واپسين روزهاى زندگانى خود به صحت و سلامت و نشاط تظاهر مى‌كرد.

هنگامى كه پزشك از وضع مزاجش مى‌پرسيد، مى‌گفت: بحمد اللّه مرض قند ندارم، مرض فلان ندارم و تمامى امراضى را كه در او نبودند، نام مى‌برد.

شايد از اسباب نشاط روحى‌اش، پياده‌روى و كم‌خوابى و كم‌غذايى بوده باشد. از سال ١٣٤٥ ه، ق تا ١٣٧٥ ه. ق (مدت ٣٠ سال) خوردن شام را ترك كرد و قبل از طلوع فجر برخاسته و نماز شب مى‌گذاشت، سپس به قبرستان (براى زيارت اهل قبور) مى‌شتافت و براى نماز صبح به حرم مطهر مشرف مى‌شد و پس از اداى نماز، قبل از طلوع خورشيد، به خانه بازمى‌گشت و صبحانه مختصرى تناول مى‌كرد.

٦. پرهيز از خودنمايى‌

از ديگر خصوصيات حاج شيخ، انزوا و گوشه‌گيرى او بود. وى اهل غوغا و هياهو و تبليغات نبود و كارش را براى خدا و بدون انتظار مزد و تشويق انجام مى‌داد.

كارى بسان الذريعة را اگر مؤسسات فرهنگى، با گروهى بسيار پديد آورده بودند، جهان را از هياهوى تبليغاتى خويش پر مى‌ساختند. اما آن بزرگوار از كنج عزلت خود كارى را پديد آورد كه جهانيان از فرط تعجب، انگشت حيرت به دندان گزيدند.