تمام اين كتابها اينك موجود است، و نسخه خطى آنها در كتابخانه آيت اللّه نجفى مرعشى نگهدارى مى‌شود. اميد آنكه روزى با همت محققان، دست‌كم كتابهاى مربوط به قم وى به چاپ رسد.[١]

وى در سال ١٣١٠ ه. ق يا ١٣١٢ ه. ق به هنگام زيارت عتبات عاليات در كربلا درگذشت و در همانجا مدفون شد.[٢] مادرش هم از بانوان مجلله خاندان زنديه و از دودمان شيخ على خان زند بود.[٣]

جد آيت اللّه فيض، دانشمند مطلع و مورخ ماهر ميرزا محمّد، فرزند حاج على اكبر خوانسارى بود. وى در سال ١٢٥٠ ه. ق به قم آمد و پس از درگذشت برادرش، ميرزا على محمّد قرغى، در سال ١٢٥٨ ه. ق به سمت توليت مقبره فتحعلى شاه قاجار- كه در آن زمان از شغلهاى مهم شمرده مى‌شد- منصوب شد و تا زمان درگذشتش به سال ١٢٧٨ ه. ق ادامه يافت. پس از فوت، در جلوى ورودى بقعه مذكور مدفون شد. از آثار وى، كتاب رياض الرضا يا باب رضوان در مناقب سلطان خراسان است، كه در ضمن آن- روضه ١٧ تا ٢١- احاديث و تاريخ قم، شرح زندگى حضرت معصومه عليها السّلام، امامزادگان، علما و محدثان قم را قلم زده است.[٤] نسخه خطى اين كتاب، در كتابخانه آيت اللّه مرعشى به شماره ٦٧٩٠ موجود است.[٥]

[١]. مدرسى طباطبايى، كتاب‌شناسى آثار مربوط به قم، ص ٨٢- ١١٤.

[٢]. همان‌جا.

[٣]. فيض، گنجينه آثار قم، ج ١، ص ٣٣٠.

[٤]. مدرسى طباطبايى، كتاب‌شناسى آثار مربوط به قم، ص ٦٩- ٧٢.

[٥]. حسينى اشكورى، فهرست كتابخانه مرعشى، ج ١٧، ص ٣٢٧.