يكى از ويژگيهاى آن بزرگوار، احترام و اكرام به سادات بود. نقل شده است كه همسر وى علويه و بسيار مورد احترام ايشان بود؛ به گونه‌اى كه خود از نان جو استفاده مى‌كرد، ولى مقيد بود كه براى وى نان گندم تهيه كنند. آيت اللّه سيد مصطفى صفائى خوانسارى در اين باره گفت:

«روزى در جلسه‌اى، وى يكى از سادات را بر خويش به هنگام خروج مقدم داشت. يكى از علماى قم به او گفت: چرا آبروى ما را مى‌برى؟

وى در جواب گفت: مى‌خواهى آبروى مرا جلو پيغمبر ببرى؟ او سيد است و بايد مقدم داشته شود».[١]

ايشان معمولا كنار سفره خود، فقرا و سادات مستمند را مى‌نشاند و از آن غذايى كه خود مى‌خورد، به آنان هم مى‌خورانيد.

دورى از حاكمان وقت‌

ديگر از ويژگيهايش، دورى از ارباب قدرت و پرهيز از مراوده با آنان بود. شبى صمصام، رئيس شهربانى وقت قم، براى وى كيسه‌اى پول مى‌فرستد. معظم له آن پول را به وسيله فرزندش بازمى‌گرداند، و به فرزندش كه مى‌گفت: پدر! با اينكه ما در فشاريم، چرا اين پول را پس مى‌فرستيد؟ فرمود:

«بابا! خدا يك عقلى به من بدهد، يك دينى به شما. اينها پول مى‌آورند، و بعد از ما انتظاراتى دارند. ما نمى‌توانيم از آنان پول بگيريم».[٢]

[١]. مجله نور علم، شماره ٢٢، ص ٨٧.

[٢]. باقرى بيدهندى،« آيت اللّه شيخ ابو القاسم كبير قمى» مجله نور علم، سال ١٣٦٦، شماره ٢٢، ص ٨٧.