شگفت آنكه وى در اين مدت طولانى، دچار تكرار موضوع، درازگويى خسته‌كننده و اغلاق و پيچيدگى در كلام نمى‌شد و برعكس، هماره با كلام بكر و سخنان جديد به منبر مى‌رفت و با فصاحت و بلاغت سخن مى‌گفت و همگان را به تعجب وامى‌داشت.[٢]

مرجعيت‌

مولانا مير حامد حسين در ماه صفر ١٣٠٦ ه. ق درگذشت. به دنبال وفاتش، مسئوليتهاى فرزندش سيد ناصر حسين، افزون شد. وى با اينكه ٢٢ ساله بود، به دليل قابليت ذاتى و شايستگى علمى‌اش، به خوبى از عهده مناصب پدرش برآمد و به خاطر كوششهاى بسيارش، نظم و دقت در زندگى، صبر و بردبارى و اخلاق پسنديده‌اش، مردم را به سوى خويش جلب كرد. پس از مدتى، وى به مقام مرجعيت شيعه رسيد و مسلمانان شبه قاره هند از مقلدان وى شدند.[٣]

او به علت قابليت‌هاى ذاتى و علوم اكتسابى‌اش در نزد مردم هند، پاكستان، ايران، عراق، آفريقا، برمه، كشمير و تمام دنياى شيعه، شخصيّتى عظيم و بى‌همانند بود و علماى شيعه بدو به ديده اكرام و احترام مى‌نگريستند.[٤]

ويژگيها

الف: نظم در زندگى‌

سيد مرتضى حسين لاهورى مى‌نويسد:

اين سيد بزرگوار، زاده آن شير بيشه علم و تحقيق بود، و نشانه‌اى از

[١]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٦٧.

[٢]. مرعشى، المسلسلات، ج ٢، ١٠٩.

[٣]. صدر الافاضل، مطلع انوار، ٦٦٧.

[٤]. همان، ٦٧٠.