و حتى به دستگاه دولت انتقاد مى‌كرد. وى در رفع نيازهاى مردم مى‌كوشيد و همه وجوهاتى كه به دستش مى‌رسيد، براى گره‌گشايى از كار مستمندان و نيازمندان مصرف مى‌نمود. او با آنكه از خانواده‌اى متمول و ثروتمند بود و وجوهات فراوان به او مى‌رسيد، اما زندگى‌اش بسيار ساده و بى‌پيرايه، و زهد از تمام زندگى او هويدا بود. لباس، غذا و خانه‌اش به مانند يكى از مردم عادى بود و خود- با اينكه مرجع تقليد بود- خريد خانه‌اش را انجام مى‌داد، و كارش را بر عهده كسى ديگر نمى‌نهاد.

ايشان حافظه‌اى قوى داشت و در فهم فقه، اصول و احاديث اهل بيت عليهم السّلام بسيار خبره بود. اخلاقش خوش، محضرش شيرين و بياناتش مليح و نمكين بود.

عالم و عامى، از درس و منبرش سود مى‌بردند. هركس كه به اميدى به خانه‌اش مى‌آمد، با دلى شاد و روى گشاده و خوشحال بازمى‌گشت.

تأليفات‌

از آن فقيه سترگ قم، تأليفاتى چند در فقه و اصول برجاى مانده است كه عبارتند از:

١. حاشيه بر جواهر الكلام (كتاب الصلاة).

٢. حاشيه بر العروة الوثقى.

٣. حاشيه بر كفاية الاصول.

٤. منتخب الاحكام كه چاپ شد.

٥. جامع الفروع، كه به چاپ رسيد.

٦. مطالع الشموس، در علم اصول (مباحث الفاظ، اصول عمليه و تعادل و تراجيح) كه منتشر شد.[١] شيخ آقابزرگ تهرانى، نام آن را مشارق الشموس نگاشته است و از چاپ مجلد استصحاب و تعادل و تراجيح آن خبر مى‌دهد.

[١]. تهرانى، الذريعة، ج ٢١، ص ٣٦.