پدرش، آيت اللّه سيد محمّد باقر دهكردى، از افاضل علماى اصفهان و شاگرد خاص مرحوم حاجى ملا محمّد ابراهيم كلباسى، صاحب نخبه، اشارات الاصول و مناهج الفقه، و استاد علامه ميرزا ابو المعالى كلباسى- در مقدمات علوم- بوده است.

وى ١٥ سال نزد حاجى كلباسى، شاگردى كرد، و به مقاماتى بلند در علم و عمل دست يافت.[٢]

مادر

مادرش نيز، زنى عالمه، عابده، از «خواتين روزگار»[٣] و پرورش يافته بيت تقوا و فضيلت بود.

جدّ

پدر مادرش، آخوند ملا محمّد ابراهيم دهكردى، نياى خاندان «آل ابراهيم»، از علماى بنام منطقه و از شاگردان آيت اللّه سيد محمّد باقر شفتى- معروف به سيد حجت الاسلام- بود. وى ساليان فراوان در مسجد نو اصفهان امامت كرد، و مورد توجه استادش و آيت اللّه مير سيد حسن مدرس اصفهانى بود. او درباره‌اش مى‌گفت: محله ما از بركت وجود آن نور چشم، گلستان شده است.[٤]

پس از سالها اقامت در اصفهان، وى به درخواست مردم شهركرد از سيد

[١]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ص ٣٠؛ معلم حبيب‌آبادى، مكارم الآثار، ج ٦، ص ٢٠٠٧.

[٢]. مرعشى، المسلسلات فى الاجازات، ص ٣٤.

[٣]. همان.

[٤]. نيكزاد، شناخت سرزمين چهارمحال و بختيارى، ج ١، ص ٥٩٢.