اين نكته، جالب توجه است كه آيت اللّه فيض و آيت اللّه بروجردى، هر دو همسن و همدرس- در درس‌هاى آخوند خراسانى و شريعت اصفهانى- بودند و فتاواى هر دو با هم ذكر مى‌شد؛ چنانكه رساله‌اى در دست است كه فتاواى آيات عظام: آقاى بروجردى، آقاى فيض و حاج آقا حسين قمى با هم ذكر شده است.

همچنين، به هنگام ورود آيت اللّه كاشانى به قم در سال ١٣٦٣ ه. ق/ ١٣٢٣ ه. ش، آيت اللّه فيض با همراهان خويش به استقبال او شتافت و با احترام فراوان وى را وارد قم كرد و نيز وقتى كه آيت اللّه حاج شيخ كاظم شيرازى در سال ١٣٦٦ ه. ق/ ١٣٢٦ ه ش وارد قم شد، آيت اللّه فيض به گرمى از ايشان- كه از دير زمان با هم آشنا همدرس بودند- استقبال كرد، و او را به خانه‌اش برد. علما و مردم نيز در خانه معظم له، از ايشان ديدار كردند.[١]

تواضع‌

درباره تواضع وى گفته شده است كه معمولا نماز جماعت آيت اللّه فيض- عصرها در مسجد امام- با نماز مرحوم آيت اللّه حاج شيخ ابو القاسم قمى، همزمان مى‌شد. از اين‌رو، هريك از آن دو كه زودتر مى‌آمد، امامت مى‌كرد و ديگرى هم- كه ديرتر مى‌آمد- به او اقتدا مى‌كرد. و اين، نشانگر ترك هوا و كار براى خدا از سوى هر دوى آن بزرگوار بود.

نيز گويند:

«زمانى آيت اللّه فيض در يكى از مجالس حضور داشت كه يكى از علما وارد شد و جايى نشست. آيت اللّه فيض- با ضعف مزاج و كهولت سن- به احترام آن عالم تمام قد برخاست. يكى از حاضران به آقا گفت: آقا! شما كه پيرمرد هستيد و آن آقا هم كه متوجه شما نبود، چرا به خود زحمت‌

[١]. شريف رازى، گنجينه دانشمندان، ج ١، ص ٢٦٩ و ٢٧١.