اعرجى تأليف يافت و در آن از تاريخ مذهب اجتهاد و انگيزه پيدايش مذهب تقليد عمومى، سد باب اجتهاد و انحصار بدون دليل حق فتوا و اجتهاد به ائمه اربعه اهل سنت بحث مى‌نمايد.[١]

١٢. النقد اللطيف فى نفى التحريف من القرآن الشريف: اين كتاب را در دفاع از استادش مرحوم محدث نورى نوشته است و به تبيين قول آن بزرگوار در فصل الخطاب فى تحريف الكتاب مى‌پردازد. در اين كتاب، مرحوم نورى را از قول به تحريف به مفهوم «تغيير و تبديل» تبرئه مى‌كند و از سوى ديگر تحريف به معنى «تنقيص» را با دلايل تاريخى اثبات مى‌نمايد. اين كتاب توسط على نقى منزوى به نام نمايشگاه نامه پاك از هر آلودگى و آك به فارسى ترجمه گشته است.[٢]

١٣. ذيل المشيخة: درباره مشايخ خود، از عامه بحث كرده است و در اول كتاب الوضوء فى الكتاب و السنة، اثر علامه ميرزا نجم الدين عسكرى تهرانى، به چاپ رسيده است.

١٤. ضياء المفازات فى طرق مشايخ الاجازات: كتابى است كه به صورت «تشجير» مشايخ خويش را بر دوازده طبقه مرتب نموده است.[٣]

١٥. اجازات الرواية و الوراثة فى القرون الاخيرة الثلاثة

١٦. مسند الأمين: اجازه مفصل و گرانبهايى است از علّامه تهرانى به علّامه كبير حاج شيخ عبد الحسين امينى (د. ١٣٩٠ ه. ق).

١٧. الدر النفيس فى تلخيص رجال التأسيس: در شرح زندگانى افرادى كه در كتاب تأسيس الشيعة الكرام لعلوم الاسلام، اثر آيت اللّه سيد حسن صدر كاظمى نامى از آنان آمده است.

١٨. محصول مطلع البدور فى تلخيص مافيه من المنثور: كتاب مطلع البدور و

[١]. همان، ص ٤٩٣.

[٢]. همان، ج ٢٢، ص ٢٧٨.

[٣]. تهرانى، الذريعة، ج ١٥، ص ١٣٠.