با احترامات لايقه وارد و پس از زيارت به منزل جناب آقاى حاج سيد محمود روحانى نزول اجلال و تا چندين روز عموم طبقات و بخصوص فضلا به زيارتش شتافته و از بيانات و تحقيقاتش بهره‌مند مى‌شدند تا اينكه عازم حركت به تهران شده و ... بسيارى از مردم تهران و رى تا شش فرسخ استقبالش نموده و با احترام به تهرانش وارد ... و مورد تجليل دولت و ملت واقع گرديده و پس از مدتى توقف به مشهد مقدس مشرف و بعد از زيارت مراجعت نمودند ...».[١]

آيت اللّه فقيد هماره اوقاتش را چه در سفر و چه در حضر به افاده و استفاده سپرى مى‌ساخت در سفرهاى خويش كه از تدريس و تعليم بازمى‌ماند، به بحث و مناظره مى‌پرداخت و با مخالفان و مؤلفان به گفتگوى علمى مى‌پرداخت.

گوشه‌اى از اين احتجاجات در تفسير شريف البيان به يادگار مانده است.

ايشان در صفحه ٥٣٨ اين كتاب گفتگويى با يك عالم يهودى را مطرح ساخته، كه در آن به اثبات جاودانگى قرآن به عنوان حجت و راهنماى الهى براى بشريت تا ختم آفرينش و به پايان رسيدن شرايع آسمانى، به جز اسلام مى‌پردازد. نيز در صفحه ٥٦٠ يكى از بحثهاى خويش را با يك دانشمند سنى، درباره سجده بر خاك مطرح نموده كه اين گفتگو منجر به بحثهاى طولانى ديگر- در ده شب- بعد با حضور شخصيتهاى مذاهب گوناگون در مسجد النبى شده است.

چگونگى تدريس‌

مرجع عاليقدر در تدريس، شيوه خاصى را برگزيده بود كه وى را از ديگران متمايز مى‌ساخت.

ايشان در تعليم بسيار چيره‌دست بوده و با تسلطى شگفت‌انگيز به تدريس‌

[١]. شريف رازى، آثار الحجه، ج ٢، صص ٢٥- ٢٦.