«اين دوران، زمان سختى و ابتلائات مختلف بود، از يك سو پدرم را از دست داده بودم و از سوى ديگر گرانى شديد مرا و بستگان را تحت فشار قرار داده بود. عصر جمعه مقدارى نان محلى برداشته و پياده روانه گلپايگان مى‌شدم و در منزل خويشان مى‌ماندم و در طول هفته درس مى‌خواندم و عصر چهارشنبه به سوى «گوگد» مراجعت مى‌كردم.

سفر من به خوانسار قبل از رسيدن به سنّ بلوغ بوده و بلوغ من در آنجا واقع شد و ياد دارم كه آن ايام سخن از رساله عمليه مرحوم آقا سيد محمّد كاظم يزدى بود كه به تازگى منتشر شده بود».

ايشان خود تصريح فرمود كه:

«عمده استفاده ما در گلپايگان از محضر آقا سيد محمّد حسن خوانسارى‌[١] بود و ما نزد ايشان مطول را مى‌خوانديم، بدين‌طريق كه تا نصف آن را ايشان درس گفتند و فرمودند: حالا بايد خودتان مطالب كتاب را براى من درس بگوييد. ما قسمت آخر را در نزد ايشان مى‌خوانديم و هرجا مواجه با اشكال و ابهامى مى‌شديم، ايشان آن را رفع مى‌نمودند».

پس از خواندن سطوح بود كه آوازه حوزه علمه سلطان‌آباد- اراك- و مؤسس آن‌

[١]. پس از اين درباره ايشان سخن خواهيم گفت.